Emoties leiden altijd terug naar jezelf.

“Ik voel niks. En áls ik iets voel, is het voornamelijk onrust.” Lies ervaart haar leven als saai en voorspelbaar. Ze realiseert zich dat dat mogelijk te maken heeft met het stelselmatig onderdrukken van haar emoties. Alles voelt vlak. ‘Kan je een emotie noemen die je wel eens ervaart?’ vraag ik. Lies is een tijdje stil. […]

Sylke voelt zich slachtoffer van haar omgeving. In deze sessie ontdekt ze dat ze een stevige overtuiging heeft over ‘zorgplicht’ naar anderen, meestal ongevraagd. Nu ze zich bewust is van deze overtuiging kan ze haar gedrag aanpassen en voelt zich veel steviger in het leven staan.

Reza kwam voor een sessie omdat ze nooit tijd voor zichzelf had. Verrassend genoeg kwam ze erachter dat het niet een tekort aan tijd was waar ze mee kampte maar haar idee over emoties en gedachten… wat komt er eigenlijk eerst; de gedachte of de emotie?

“Maar ik voel helemaal niks!” Voor Sascha valt pijn en ongemak van haar lichaam niet onder de noemer ‘gevoel’. Als ik haar vraag naar deze sensaties en ze richt haar volledige aandacht erop, dan blijkt dat de ermee samenhangende emoties zich oplossen in het moment. Dat is de functie van verdriet: het weer harmoniseren en loslaten van dat wat je niet dient.

Clara belt me kort na de sessie. Haar energie spat uit m’n mobiel: “Weet je nog dat ik me zo ergerde aan m’n man Karel omdat ie zo veel praat? Wat denk je? Ik betrapte me gisteren op de gedachte: Wat heb ik toch een leuke man, hij kan zo gezellig kletsen… Ik schrok er bijna van, haha!”
Clara ontdekt de oorzaak van haar ergernis aan de hand van haar emoties.