Voor innerlijke rust én levenslust
Spring in het diepe en geef je 1 seconde over aan je ziel…

Poe…Afgelopen week ontdekte ik zo’n 623 behoorlijk belemmerende overtuigingen bij mezelf. Ik geloofde ze heilig terwijl ze totaal niet klopten. Ik werd weer even geconfronteerd met hoe lastig het is om je dit soort aannames overboord te kieperen.  

Ouwe koek die niet meer bij je past, maar die wel nog bepalend is in wat je doet, ken je dat? Terwijl natuurwet nummer zoveel zegt: 

Alles is altijd in verandering 

Dus wij ook.  

Krachtig en volwassen

En toch steeds weer diezelfde gedachtepatronen die op de achtergrond onbewust meedraaien, maar die allang niet meer passen bij wie je vandaag de dag bent: een krachtige volwassene. 

Een volwassene die met net zoveel recht als ieder ander, haar unieke weg in het leven mag ontdekken én volgen.

Gierende blijdschap

Het kwam zo: 

Ik gierde van vrolijkheid om een cursus waar ik aan mee wilde doen. Het idee alleen al… En wat dat allemaal kon brengen! Maar mijn brein gooide zich direct in de strijd. Zonder enige moeite plopte er een vette lijst tegenwerpingen op, waarom ik vooral niet m’n inspiratie moest volgen, want…

  • te duur … Ja!
  • het programma sloot niet naadloos aan … Ja!
  • de groep was te groot … Ja! 
  • en ook nog ’s internationaal… Doe ff normaal!

Obstakels van de mind

Het verdere circus van tegenwerpingen zal ik je besparen.  Maar… Uw EmotieGids wil graag haar naam eer aandoen, dus hoogste tijd voor een rondje interne schoonmaak.

Makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik kwam er niet uit en had er een coach voor nodig om die ouwe koek naar boven te sleuren. Ouwe koek die ik zomaar, zonder enig bewustzijn, nog at ook. Het legde weer even pijnlijk bloot hoe dat soort interne processen verlopen. En hoe ze je belemmeren, zonder dat je het in de smiezen hebt. 

Onze mentale laag vindt namelijk altijd wel een obstakel tegen alles wat nieuw is. En dus volgen we ons verlangen niet.

Moeite

Het kost moeite om aan jezelf toe te geven dat je nauwelijks een stap buiten je comfortzone durft te zetten. Als we het al zien.

Het is zelfs spannend om alles te mogen voelen van wat er in jou te voelen valt. Vooral als je zaken tegenkomt, die haaks staan op het beeld dat je van jezelf hebt. 

En ja, het is verdomd makkelijk om daar een ander de schuld van te geven. Veel comfortabeler ook, dan toe te geven dat we zelf aan de knoppen van ons leven draaien. Auw. 

Spring in het diepe

Ondanks die heerlijke inspiratie en dat piepkleine gevoel van: Maar als ik nou wél die cursus volg… Oh, de blijdschap! Eén en al flow, stroom en bubbels in mijn lichaam! Ja! Ja! Jaaaa! Terwijl je geen idee hebt waar het toe leidt. 

Dat voelt als een sprong in het diepe… zonder zwemvest en zelfs zonder een bodem in zicht. Tss… je zou wel gek zijn. 

Maar toch…

Mag je van jezelf …?

Heb je dat stemmetje eenmaal gehoord, die fluistering van je ziel, de zin om het avontuur aan te gaan en te springen… mag je dan springen van jezelf? 

Mag je alles in het leven verkennen en ervaren? En mag je daarvan genieten? Mag je fináál de plank misslaan en dan tóch vreugde voelen over het feit dat je de sprong gewaagd hebt? 

En is de vreugde daarover, misschien wel meer waard dan de pijn over die gemiste plank? 
Valt die plank misschien wel in het niet naast die zalige vreugde, opwinding en inspiratie die je voelde, toen je in het diepe sprong?  

En hupsakee, daar gaat het koppie weer aan: Ja maar…!  Ja maar…!  Ja maar…!

Brein

Al die ja-maars zijn een signaal dat de laag van je brein actief is: Een fantastisch stuk gereedschap, maar het heeft niet de capaciteit om het grote geheel te overzien. 

Het brein verzandt in details, het wil alles controleren en de angst eronder houden, maar het brein is weinig waard zonder leiding vanuit het innerlijk weten. Het voelt zich enorm belangrijk maar is stuurloos zonder leiding van de ziel. 

Het brein roept altijd als eerste, schreeuwt altijd het hardst, en overschreeuwt bovendien de zachte stem van je ziel. 

Ziel

Je ziel daarentegen, wacht rustig af. Net zolang tot de pijn te groot wordt, tot de jas van je huidige leven gaat knellen en het brein zich een momentje gewonnen geeft; Jongens, ’t gaat niet zo lekker als ik dacht… ik weet het even niet meer. 

Dát is het moment waarop de ziel kan inhaken. Ziel, hart, innerlijk weten, God, dat waar we geen woorden voor hebben: Daar ligt de magie en… daar liggen je antwoorden. 

Niet hét antwoord voor de rest van je leven, maar gewoon die voor nu, voor dit moment. 

Elk volgend moment mag je opnieuw kiezen: Spring ik in het diepe? Of luister ik naar de obstakels, de tegenwerpingen, de beperkingen die het brein voor me verzint? Ga ik dit avontuur aan, of blijf ik hangen in die te krappe jas die me klein houdt? 

Moed

Terug naar mijn cursus.

Of ik ‘m ga doen weet ik nog niet. Maar het idee alleen al, rommelde veel in me los. Het herinnerde me aan de moed die jij als klant steeds weer in de sessies laat zien. Dus ik wilde vooral dit tegen je zeggen:

Respect!

Ik heb groot respect voor je, dat je durft te springen. Het werk dat we doen in de sessies, en de transformatie die dat oplevert, roept diepe dankbaarheid en trots bij me op. Dat ik daar deelgenoot van mag zijn, is een groot goed. Dankjewel. 

Ruimte

Hoe is dat, als je even niets hoeft te weten en toch wéét? Als je jezelf een milli-seconde overgeeft aan de leiding van je ziel? 

Woorden die ik regelmatig terug krijg in de sessies zijn ruimte, vrijheid, rust, vrede, opluchting, uitdijend, ontspanning.

Dat zijn de weldadige bijverschijnselen als we ziel, hoofd en lichaam op één lijn krijgen.

Magie

Mag jij de magie van het leven ontdekken van jezelf? De sprong in het luchtledige is spannend, maar gelukkig lang niet zo eng als de scenario’s die het brein voor ons verzint. 

Vertrouw op je ziel… die geeft je vleugels.

Heb jij ook zin om de sprong te wagen?

Schrijf je dan in voor de cursus:

Rust en Vertrouwen in Jezelf
In 4 Weken in Verbinding met hulp van je Emoties

Rust en Vertrouwen in JeZelf

Leave A Comment