Voor innerlijke rust én levenslust
Neem jij verantwoordelijkheid over wat je voelt?

Ik bestelde een doos wijn. Dat doe ik wel vaker, omdat deze lagere-schoolvriend zo aardig is, en zijn wijn zo lekker.

Zo’n bestelling gaat meestal zo: Hoi! Hoe gaat het? … Nou, moet je horen… Enzovoort, babbel de babbel.

We namen deze keer de vakantienieuwtjes door en toen was het tijd voor zaken: Graag een doosje van die rooie, je weet wel, die de man altijd zo lekker vindt. En doe er ook maar een doosje wit bij. Ik weet even niet meer welke ik zo lekker vond, maar dat weet jij wel, toch?

We zwaaien virtueel en dat is het.

Niet hoeven kiezen

Wat verderop in de dag, -tijdens het boenen van de sinaasappelschillen om ze later te vermalen in een koffiemachientje want zonde om die bron van vitamine C weg te kieperen-, vraag ik me af waarom ik dat nou zo prettig vind. Even bellen, beetje beppen, en hem dan laten beslissen welke wijn ik lekker vind.

Ik schrok van wat er opkwam: Ik vind dat vooral zo fijn omdat ik dan zelf niet hoef te kiezen. En, hij weet beter wat ik lekker vind dan ik.

Geen verantwoordelijkheid

Nou is dit misschien niet zo’n opzienbarend inzicht, maar wél het feit dat ik het zo lekker vind om niks te hoeven onthouden, te beslissen, of te kiezen. Sterker nog, het liefst zou ik alleen een factuur krijgen en in ruil daarvoor een steady stroom van lekkere flessen wijn.

Het fijnste daarvan is niet het opdrinken -ik ben eigenlijk niet zo’n drinker-, maar het feit dat ik nul verantwoordelijkheid hoef te nemen. Omdat het zo lekker is om te volgen.

Inzicht

Dat vond ik een schrikbarend inzicht. Want ik mag me graag opwinden over het nemen van verantwoordelijkheid. Of eigenlijk het gebrek daaraan; mensen verschuilen zich achter hun loket of functie, of willen aan de telefoon hun naam niet geven. En indien wel, wentelt men zich in de comfortabele anonimiteit van een call-center.

Ik zie dat als de pest van deze tijd; geen verantwoordelijkheid nemen voor wat je zegt of doet. We verschuilen ons achter een functie of bedrijfsnaam.

Geen verantwoordelijkheid nemen hangt samen met het uit handen geven van je leiderschap. Niet zelf tot een besluit komen na afweging van allerhande informatie, niet voelen van wat er van binnenuit nodig is.

Sterker nog, we kunnen vaak niet eens meer staan voor wat we zeggen door de manier waarop er gewerkt wordt. Denk: ingehuurde call centers.

Rat race

Waar dat nog wel kan, maar niet lukt, begrijp ik het nog ook. We houden ternauwernood ons koppie boven water in de ratrace van alledag. We zijn blij als we in standje zombie kunnen zakken en nergens over hoeven na te denken of te beslissen.

We pakken het receptenkaartje bij de ingang van de supermarkt, gooien de producten in het mandje, rekenen af en koken wat ons is aanbevolen. We kijken naar wat ons wordt aanbevolen door Netflix. We drinken rosé, gin-tonic, of wat er op dat moment maar in de mode is. We slikken de voorgeschreven zoete koek.

Even die rust.

Trek

Maar waar is onze eigen trek gebleven? Gunnen we ons de tijd om te bedenken waar we trek in hebben vandaag? Wordt het een pittige curry of een smeuïg stamppotje? Een documentaire, een feelgood movie, of dat vreemde boek dat al maanden naar je knipoogt?

Is het een vorm van luiheid? Geen zin? Te moe? Onverschillig?

Gek misschien, maar toevallig (not!) zijn dat allemaal signalen die horen bij de emotiegroep Afkeer. (1 In EmotieCoaching verdelen we alle emoties over acht groepen. Afkeer is de overkoepelende naam van een van deze groepen. Elke emotie(groep) heeft een specifieke boodschap voor je en kan je meer vertellen over jezelf. )

Emotiegroep Afkeer

Trek hebben in bepaald voedsel, zin hebben om iets te gaan doen of juist niet, weerstand, verzet, buikpijn, misselijkheid, overbelasting en zelfs een burn out, het hoort allemaal bij de emotiegroep Afkeer.

Voorwaar geen makkelijke groep om rekening mee te houden omdat het vaak sociaal niet zo lekker ligt.

In mijn geval was het pure luiheid. Niet nadenken, verstand op oneindig. Kan ik mee leven, zolang het om een doosje wijn gaat. Note to self: Scherp blijven EmotieGids!

Sociaal ongemak

Maar bij een etentje van tante Gerda melden dat je gruwelt van draadjesvlees? Dat wordt ons niet in dank afgenomen. En dus stapt tante Gerda steeds opnieuw triomfantelijk haar keuken uit met een pannetje bruine prut. In de stellige overtuiging dat haar lievelingsnicht dit altijd zo lekker vindt.

Tja. Daar is geen eenduidige oplossing voor, mocht je je in deze tante-Gerda-gruwel herkennen (2 Vindt je jezelf regelmatig terug in dit soort sociaal ongemak? Ik kijk graag met je mee. Maak je afspraak via de groene knop of stuur een mailtje met je vraag naar henriette@emotiegids.nl Weet je welkom. ). Wat wel erg belangrijk is, is om je Afkeer-spier te blijven trainen. Als je steeds opnieuw de eerste signalen van Afkeer wegduwt, lijkt je leven rustiger. Maar deze rust is slechts schijn.

Wat er in werkelijkheid gebeurt, is dat je minder gaat voelen. Je krijgt minder zin-in-wat-dan-ook. Het leven stroomt niet meer, je voelt je niet meer stralen, bent niet creatief, en ga zo maar door.

Je voelt je steeds benauwder, kleiner en verkrampt. Tot je uiteindelijk niets meer voelt en depressief wordt. A road to nowhere.

Erkennen

Dus. Stap één is het opmerken en erkennen van wat er zich in jou afspeelt. Dat duurt hooguit een paar seconden en wat moeite om te willen onderzoeken wat er intern gebeurt. Als je die informatie toelaat, dan weet je waar je staat.

Daarna kun je altijd nog beslissen of je tante Gerda een moment of fame gunt met haar pannetje draadjesvlees, of dat je haar met een kwinkslag duidelijk maakt dat het tijd is voor verandering van spijs.

Verantwoordelijkheid nemen voor wat je voelt

Het nemen van verantwoordelijkheid begint met weten wat je voelt. Op grond van die informatie kun je met je brein afwegen wat de juiste actie is voor dat moment.

Als je je emoties in de smiezen houdt raakt de boel niet verstopt van binnen. Wij mensen zijn bundeltjes energie. Emoties zijn lichamelijke sensaties, ook energie, die slechts door je heen wil stromen en eventjes om jouw aandacht vraagt.

Zo kan de emotie zijn boodschap aan je afgeven. Dat heeft heel erg veel voordelen voor je mentale en lichamelijke gezondheid.

Én je blijft lekker in flow.

Ons goddelijke lijf

Dat gezegd hebbende; we worden al zo lang aangesproken op onze mentale kwaliteiten, dat het opmerken van emoties of gevoelens soms niet meer zo makkelijk gaat.

Tip van Uw EmotieGids: Richt een paar keer per dag je aandacht op je lichaam. Liefst zo vaak mogelijk. Het lichaam is een rijke bron van informatie over onszelf. En het liegt nooit. Dat kunnen we van ons brein niet zeggen. Of, zoals de man hier in huis het zegt: Geen betere belazerij dan die van onszelf.

Gaat het niet naar je zin? Dan staat de EmotieGids met een druk op de knop voor je klaar. Weet je welkom, ook voor een enkele sessie.


EmotieCoaching is gebaseerd op non-dualisme. Ik werk met de natuurwetten als uitgangspunt.

Regelmatig zo’n artikel in je mailbox? Laat dan je email achter.
De EmotieGids bij je ontbijt.
Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoach sessie voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 21211086.

Leave A Comment