Voor innerlijke rust én levenslust
Neem jij verantwoordelijkheid over wat je voelt?

Ik bestelde een doos wijn. Dat doe ik wel vaker, omdat deze lagere-schoolvriend zo aardig is, en zijn wijn zo lekker.

De bestelling gaat meestal via de telefoon: Hoi! Hoe gaat het? … Nou, moet je horen… Enzovoort, babbel de babbel.

Deze keer namen we eerst de vakantienieuwtjes door en toen was het tijd voor zaken: Graag een doosje van die rooie, je weet wel, die de man altijd zo lekker vindt. En doe er ook maar een doosje wit bij. Ik weet even niet meer welke ik zo lekker vond, maar dat weet jij wel, toch?

We zwaaien virtueel en dat is het.

Niet hoeven kiezen

Wat verderop in de dag vraag ik mezelf af waarom ik dat nou zo prettig vind; opbellen, beetje beppen, en hém dan laten beslissen welke wijn ik lekker vind.

Ik schrok van wat er opkwam: omdat ik dan niet zelf hoef te kiezen.

Geen verantwoordelijkheid

Nou is dit misschien niet opzienbarend, maar wél het inzicht dat ik het blijkbaar lekker vind om niks te hoeven onthouden, beslissen of te kiezen.

Sterker nog, het liefst zou ik alleen een factuur krijgen en in ruil daarvoor een steady stroom van lekkere flessen wijn.

Het fijnste daarvan is niet het wegslobberen van de wijn, ik ben helemaal niet zo’n drinker, maar het nul-verantwoordelijkheid-nemen. Gewoon, lekker volgen.

Inzicht

Dat vind ik schrikbarend.

Want ik mag me graag opwinden over het nemen van verantwoordelijkheid. Of eigenlijk het gebrek daaraan; mensen die zich verschuilen achter hun loket of functie, of die aan de telefoon hun naam niet willen geven, en zowel, dan verschuilt men zich achter de comfortabele anonimiteit van een call-center.

Ik zie dat als de pest van deze tijd; geen verantwoordelijkheid nemen voor wat je zegt of doet. We verschuilen ons achter een functie, bedrijfsnaam of computer says noooo.

Geen verantwoordelijkheid nemen hangt samen met het uit handen geven van je leiderschap. Niet zelf besluiten, niet voelen wat er van binnenuit nodig is.

Sterker nog, we kunnen vaak niet eens meer gaan staan voor wat we zeggen, door de manier waarop er gewerkt wordt. Denk: ingehuurde call centers.

Rat race

Waar het nog wel mogelijk zou zijn maar niet lukt, is het nog begrijpelijk ook: We houden ternauwernood ons koppie boven water in de ratrace van alledag. We zijn blij, als we na een volle, drukke dag in standje zombie kunnen wegzakken. Even nergens over hoeven nadenken of beslissen.

Bij de super grissen we bij de ingang een receptenkaartje uit de display, gooien de ingrediënten in het mandje en afrekenen maar. Of we bestellen wat (moeilijk, moeilijk… Schat, waar heb jij trek in vandaag?) en laten dat aan de deur brengen.

Op een terrasje bestellen we een roséetje, gin-tonic, of wat er op dat moment in de mode is.

Kortom, we eten, drinken en slikken de voorgeschreven zoete koek. Even die rust

Trek

Maar waar is onze eigen trek gebleven? Je voor- en afkeuren?

Gunnen we onszelf de tijd om te voelen waar we écht zin in hebben? Dat je nog net niet kwijlt bij de gedachte aan een pittige curry, of een smeuïg stamppotje van oma?

Dat je je als een dolle verheugt op die onthullende documentaire, verrukkelijke feelgood movie, of dat vreemde boek dat al maanden naar je knipoogt?

Is dat een vorm van geestelijke luiheid… geen zin… te moe? Of zijn we onverschillig geworden voor onze eigen noden?

’t Is gek misschien, maar toevallig (not!) zijn dit allemaal signalen die horen bij de emotiegroep Afkeer. (1 In EmotieCoaching verdelen we alle emoties over acht groepen. Afkeer is de overkoepelende naam van een van deze groepen.
Elke emotie(groep) heeft een specifieke boodschap en vertelt ons meer over onszelf. Door deze informatie te onderzoeken, leren we onszelf kennen en gaan we ons leven leiden in plaats van eronder te lijden.
)

Emotiegroep Afkeer

Trek hebben in bepaald voedsel, ergens zin in hebben of juist niet, weerstand, verzet, buikpijn, misselijkheid, overbelasting en zelfs een burn out; hoort allemaal bij de emotiegroep Afkeer.

Voorwaar geen makkelijke groep om rekening mee te houden, omdat het vaak sociaal niet zo lekker ligt.

In mijn wijn-bestelling bleek het om puur luiheid te gaan: Niet na hoeven denken, verstand op oneindig. Kan ik mee leven, zolang het om een doosje wijn gaat. Note to self: Scherp blijven, EmotieGids!

Sociaal ongemak

Maar stel dat je bij een etentje van tante Gerda ineens voelt dat je gruwelt van draadjesvlees? Moet je dat echt gaan zeggen, of …? Dat wordt je vast niet in dank afgenomen.

En dus stapt tante Gerda steeds opnieuw triomfantelijk haar keukentje uit met een pan bruine prut… Tadaaaa! In de heilige veronderstelling dat jij, haar lievelingsnicht, hier een moord voor doet.

Tja.

Hier is geen eenduidige oplossing voor, mocht je je in de tante-Gerda-gruwel herkennen (2 Vind je jezelf regelmatig terug in sociaal ongemak? Hier lees je er meer over: Geen klik? Kwestie van energie ). Wat wel erg belangrijk is, is om je Afkeer-spier te blijven trainen. Want als je steeds de eerste signalen van Afkeer wegduwt, lijkt je leven weliswaar rustiger, maar deze rust is slechts valse schijn.

Wat er werkelijk gebeurt, is namelijk dat je steeds minder voelt. Je krijgt minder zin in wat-dan-ook. Het leven wordt saai, je straalt niet, er komt niks creatiefs meer uit je handen, en ga zo maar door.

Je voelt je steeds benauwder, kleiner en verkrampt. Tot je uiteindelijk niets meer voelt en depressief wordt. A road to nowhere.

Erkennen

Dus, stap één is het opmerken en erkennen van wat er zich in jou afspeelt. Dat duurt hooguit een paar seconden en wat moeite om te willen onderzoeken wat er intern gebeurt. Als je die informatie toelaat, dan weet je waar je staat.

Daarna kun je dan beslissen of je tante Gerda haar moment of fame gunt met dat pannetje prut, of dat je haar met een kwinkslag duidelijk maakt dat het tijd is voor verandering van spijs.

Verantwoordelijkheid nemen voor wat je voelt

Het nemen van verantwoordelijkheid begint met weten wat je voelt. Op grond van die informatie kun je met je brein afwegen wat vervolgens de juiste actie is voor dat moment.

Door je emoties in de smiezen te houden, raakt de boel niet verstopt van binnen. Wij mensen zijn tenslotte bundeltjes energie. En emoties zijn lichamelijke sensaties, ook energie, die door jou heen wil stromen en je aandacht vraagt.

Door het heel even zijn werk te laten doen, kan de emotie zijn boodschap aan je afgeven. Dat heeft erg veel voordelen voor je mentale én lichamelijke gezondheid.

Je krijgt er een innerlijk kompas bij, dat feedback geeft op wat je denkt en doet, en, of die gedachte of actie past bij wie je in essentie bent.

En… bonus, je voelt je heerlijk in flow.

Ons goddelijke lijf

Dat gezegd hebbende, we worden al zo lang aangesproken op onze mentale kwaliteiten, dat het opmerken van emoties of gevoelens soms niet meer zo makkelijk gaat.

Tip van Uw EmotieGids: Richt een paar keer per dag je aandacht op je lichaam. Een paar seconden is voldoende. Door je mind te richten op iets specifieks zoals je lichamelijke sensaties, krijg je rust in je gedachtenstroom.

Dat niet alleen, het lichaam is ook een rijke bron van informatie over onszelf. Het biedt je een kompas en het liegt nooit. Dat kunnen we van ons brein niet zeggen. Of, zoals de man hier in huis het zegt: Geen betere belazerij dan die van onszelf.


Wil je je ook verbinden met je innerlijk kompas?

Ik help je graag.
Maak je afspraak via de groene knop. Een mailtje met je voorkeursdatum kan ook.

Weet je welkom, ook voor een enkele sessie.

EmotieCoaching is gebaseerd op non-dualisme.
Ik werk met de natuurwetten als uitgangspunt.


Regelmatig zo’n artikel in je mailbox? Laat dan je email achter.
De EmotieGids bij je ontbijt.
Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoach sessie voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 21211086.

Leave A Comment