Voor innerlijke rust én levenslust
Wat is voelen? En wat heeft dat met angst te maken?

Van je hoofd naar je hart zakken.
Vertrouw maar op je intuïtie.
Naar je gevoel luisteren.
Je innerlijk weten.

Wollige termen.

Zo stond ik erin. Stond, ja.

Tis nog steeds klef en wollig, maar nu begrijp ik wat ermee bedoeld wordt.

Emotiegroep Angst

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Angst was my middle name. En als de emotiegroep Angst lekker op stoom is, kun je niet voelen.

Bij emotiecoaching werken we met acht emotiegroepen: Liefde, Boosheid, Afkeer, Verbazing, Schuld/Schaamte, Verdriet, Vreugde en Angst. Die laatste is mijn specialiteit, mede door mijn ervaring ermee.

Dat zou ik een paar jaar geleden nooit gezegd hebben simpelweg omdat ik angst niet herkende als zodanig.

Onherkenbaar

Ik was zelden bang. Ik ben nooit weggelopen voor een engerd in een donker steegje (stom denk ik nu) en als kind stak ik vaak als enige mijn vinger op in de klas als ik iets niet begreep. Om later in de pauze te horen dat de rest dat niet durfde. Waar ik dan weer geen bal van snapte: Daarvoor stáát die leraar er toch?!

Ik wil maar zeggen, ik was geen angstig vogeltje in de strikte zin van het woord.

Maar termen als Dat wéét je in je hart of, Dat vóel je toch, zeiden me niks. Geitewollensokken-gedoe. Als ik mijn hand op mijn hart legde dan voelde ik het kloppen en daarmee was de kous af.

Wat is voelen?

Ik herinner me dat een vriendin me vertelde over haar intuïtie, ook al zo’n woord, en dat ze zei: Ik fietste de stoep af, terwijl ik vóelde dat ik dat niet moest doen en daar lag ik, met fiets en al over de weg!

Ik vond dat ergerlijk; alsof zij in de toekomst kon kijken, terwijl ik dat niet kon. En geheid dat ik in de week erna als ik de stoep af fietste, dacht: Oeh, dat kan ik beter niet doen. Twijfelachtig gevolgd door: Is dit nou mijn intuïtie?

Doodvermoeiend. Al viel ik gelukkig nooit van mijn fiets. Er kwamen wel andere dingen des levens voorbij: Een sterfgeval, een min of meer gedwongen verhuizing en een opleiding. En daarmee keerde het tij wat betreft dat wollige voelen.

Overleven

Tegenwoordig begrijp ik wat ze bedoelen met innerlijk weten, of hoe het voelt als je hart beroerd wordt.

En nu is alles anders.

Ik weet nog steeds hoe mijn oude fabrieksstand ‘voelde’. Tussen aanhalingstekens want juist dat voelen, daar ontbrak het aan. Ik stond continu in de overlevingsstand: het stadium freeze uit de drie-eenheid fight, flight, freeze.

Angst is een prachtige emotiegroep die ons een seintje geeft als er gevaar dreigt. Lichamelijk ontketent dat een ketting van veranderingen en je lichaam maakt zich klaar voor een gevecht, vluchten, of doen-alsof-je-dood-bent.

Terug naar ontspanning

Het gebrek aan tijgers tegenwoordig maakt dit proces niet perse simpeler, want honger, dorst en zelfs gedachten kunnen deze omschakeling in het zenuwstelsel teweeg brengen. Een gedachte als: Misschien val ik wel, kan al genoeg zijn om emotiegroep Angst actief te maken.

In feite schakelt ons zenuwstelsel gedurende de dag tientallen keren om van ontspanning naar angst. Das geen enkel probleem áls je de terugkoppeling naar ontspanning maakt en niet blijft steken in standje fight, flight, freeze.

Want in die stand kun je eigenlijk niet voelen. Precies dat wordt uitgeschakeld. Een oeroud overlevingsinstinct, maar nog steeds actief. Overactief in veel gevallen.

Wat is er nodig?

Wat is er dan nodig? Allereerst het opmerken. Hoe doe je dat? Met een piepkleine oefening: Observeer je lichaam.

Stap 1 is: Haal jezelf uit de onveilige situatie – daarmee luister je naar de waarschuwing van je emotie en kan die uitdoven.

Stap 2 is: Observeer je lichaam.

Stap 1 is noodzakelijk. Pas als je weer in veiligheid bent, kan je autonome zenuwstelsel terugschakelen naar ontspanning en herstel. Dan kun je weer gaan voelen.

Stap 2 is een kwestie van vaak doen. Steeds een paar seconden en gaandeweg zul je meer en meer gaan onderscheiden. En dan wordt het leuk. En spannend! Magisch. Leerzaam. Bevrijdend. Diep vervullend. Verbindend. Verhelderend. En meer, overvloedig meer. ’t Is net de natuur 😉

Superbrein

Ja, emotiegids, je kletst lekker, maar hoe pakken we dat nou aan?

Even wat uitleg: Angstige mensen zijn mentale mensen. Vaak razendsnelle denkers. Geef dat superbrein daarom een taak!

’t Liefst iets waardoor je weer gaat opmerken dat je niet alleen hoofd en gedachten bent, maar dat je je ook weer bewust wordt van je lichaam. Vandaar het observeren van het lichaam.

Zo kom je in verbinding met jezelf. Zo leer je voelen dat er meer gaande is tussen hemel en aarde, tussen hoofd en hart. En waar verbinding is, is geen angst want het is het een óf het ander. Verbinding is de emotiegroep Liefde. Afscheiding is de emotiegroep Angst.

Waar verbinding is, bestaat geen angst

Als angst eenmaal zijn boodschap heeft afgegeven kun je beoordelen of deze angst reëel was of irreëel. Leuk, een spelletje om je brein bezig te houden.

Oefenen

Voelen vergt wel een beetje oefening. In het begin kost het wat tijd. De schroefjes en moertjes van je gestel hebben misschien lang vast gezeten.

Wees daarom lief en geduldig. Angstige mensen zijn vaak erg streng voor zichzelf, juist omdat ze niet goed kunnen voelen wat een impact dat eigenlijk op ze heeft.

Zie het als een druppeltje olie om de boel lekker door te smeren. Niks mis met een beetje wolligheid in deze 😉 Je beloning is groots.

Wil je een keer samen oefenen? Je bent van harte welkom. Maak een afspraak via de groene knop of stuur me een mailtje.

Weet je welkom bij de EmotieGids

EmotieCoaching is gebaseerd op non-dualisme. Ik werk met de natuurwetten als uitgangspunt.

Regelmatig zo’n artikel in je mailbox? Laat dan je email achter.
De EmotieGids bij je ontbijt.
Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoach sessie voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 21211086.