Emoties leiden altijd naar je Zelf
“Maar ik voel helemaal niks…”

Ik vraag haar wat zij onder het woord ‘voelen’ verstaat. Een beetje lacherig zegt ze: “Ik voel helemaal niks… ik zoek dan in m’n hoofd naar emoties… zoiets?” Sascha kan het niet precies omschrijven.

Wat gaandeweg het gesprek duidelijk wordt, is dat als ze bijvoorbeeld pijn in haar schouder heeft, dat dit voor haar niet onder ‘gevoel’ valt. 

Als ze echter haar lijfelijke sensaties ook meetelt, noemt ze stijfheid in haar gewrichten, een vastzittende schouder, spierpijn in haar benen en “Oh.. en ik voel ook een soort gat hier, bij m’n hart…” Sascha legt haar hand op haar hartstreek. 

Door zich te concentreren op haar lichaam tekenen haar gevoelens zich langzamerhand af en blijkt ze heel veel te voelen.

Als ik haar vraag naar de lichamelijke sensaties die zich aandienen op dit moment, schieten de tranen in haar ogen. “Nu weet ik het weer… dit is zó niet fijn! Alles doet pijn en ik voel me ook meteen belabberd!” 

Ik leg uit dat haar tranen functioneel zijn; het verdriet wil even door haar heen stromen, kwestie van seconden. Door het niet te willen voelen zet het zich juist vast en veroorzaakt het allerhande klachten in het lichaam.

Sascha vertelt dat ze niet durft te voelen uit angst voor de beerput die opengaat.

Daar lopen we vaak op vast. Ik vraag haar hoe het voelt als ze zoiets zegt en weer schiet ze vol: “Ik word er zo verdrietig van! Het voelt alsof ik een grote wond hier heb.” Ze wijst weer naar haar hart.

Voorzichtig stel ik voor: “Probeer het eens.. al is het maar 2 seconden… laat het even door je heen stromen en kijk wat er gebeurt. Laat de redenen waarom je misschien verdrietig zou zijn maar voorbij waaien, die zijn nu niet belangrijk, dat zijn alleen maar gedachten.”

Door zich louter op de lichamelijke sensaties te richten blijkt inderdaad dat het verdriet snel voorbijtrekt en … oplost. Als ik haar vraag wat er gebeurt vertelt ze dat ze een golf door zich heen voelt stromen die snel wegtrekt. 

“Hè… dat lucht op. Maar wat doe ik nu met die beerput?”

Ik vertel haar dat haar tranen haar opnieuw in balans brengen. De lichamelijke sensatie, het stromen ís het proces. Je gedachten kunnen het verdriet hooguit opnieuw aanzwengelen maar oplossen… nee.

Ik geef haar huiswerk mee; kijk eens of je elke dag een aantal keer je aandacht op je lichaam kunt richten. Ons hoofd krijgt altijd alle aandacht en we zijn daardoor het contact met ons lichaam kwijt geraakt. Toch is dat belangrijk; het lichaam is altijd in het hier en nu en brengt ons terug naar de realiteit. 

Sascha loopt monter de deur uit: “Ik voel me kilo’s lichter, dank je! Leuk huiswerk, daar kan ik wat mee.”

We maken geen nieuwe afspraak. Elke EmotieCoach-sessie is op zich staand. Als Sascha voelt dat ze weer een steuntje kan gebruiken neemt ze wel weer contact op. 

Na twee weken ontvang ik een mail van haar over de sessie:

“Wat ik er uit gehaald heb is dat verdriet er gewoon mag zijn als stromend onderdeel van het leven. En dat het handiger is om het verdriet niet aan alle kanten te besnuffelen maar het gewoon te voelen en er even aan toe te geven.”

Fijn Sascha! Succes met oefenen!

Herken je dit? Dat een emotie oplost als je ’t even aandacht geeft? Deel het in de reacties, ik hoor graag van je!


Uiteraard is er in deze sessie meer besproken dan ik kan beschrijven. De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. Wil je ook ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.