Voor meer rust én levenslust
“Maar ik voel helemaal niks…”

Ik ben bij Sascha voor een sessie. Naar aanleiding van wat ze vertelt vraag ik wat ze voelt. Een beetje lacherig zegt ze; ‘Niks, ik weet het niet… ik zoek in m’n hoofd naar emoties of zo, kan dat?’ Ze kan het niet precies omschrijven.

Wat gaandeweg het gesprek duidelijk wordt is dat als ze bijvoorbeeld pijn in haar schouder heeft, dat dit voor haar niet onder de noemer gevoel valt. 

Als ze echter haar lichamelijke sensaties meetelt, somt ze een heel lijstje op: stijfheid in gewrichten, een vastzittende schouder, spierpijn in haar benen en: ‘Oh ja, ik voel ook een soort gat hier, bij m’n hart.’ Sascha legt haar hand op haar hartstreek. 

Tranen

Door zich zo te concentreren op haar lichaam, tekenen haar gevoelens zich langzamerhand af en blijkt ze eigenlijk heel veel te voelen.

Als ik haar vraag naar haar lichamelijke sensaties van dit moment, schiet ze vol: ‘Nu weet ik het weer… dit is zó niet fijn! Alles doet pijn en ik voel me meteen belabberd als ik ga voelen!’ 

Ik leg uit dat haar tranen functioneel zijn; het verdriet wil even door haar heen stromen, een kwestie van seconden. Door het niet te willen voelen, zet deze energie zich vast. Dit kost niet alleen een hoop energie, het veroorzaakt ook allerhande klachten in het lichaam.

Angst voor wat er komt

Sascha vertelt dat ze niet durft te voelen uit angst voor wat er loskomt: ‘Straks gaan de sluisdeuren open en wie weet wat er dan gebeurt…’

Dat is herkenbaar, dit hoor ik regelmatig in de praktijk. En daar lopen we op vast. Ik vraag haar hoe het voelt als ze zoiets zegt, en weer schieten de tranen in haar ogen: ‘Ik word er zo verdrietig van… alsof ik een grote wond heb hier.’ Ze legt haar hand op haar hart.

Eén seconde…

Ik leg uit dat haar tranen haar weer in balans zullen brengen en zeg: ‘Probeer het eens… al is het maar een seconde… laat het even door je heenstromen en kijk wat er gebeurt. Laat de reden waarom je verdrietig bent maar voorbij waaien, dat is nu niet belangrijk.’

Sascha haalt diep adem en sluit haar ogen. Doordat ze zich louter op de lichamelijke sensaties richt, blijkt inderdaad dat het verdriet snel voorbij trekt en oplost.

Als ik haar vraag wat er gebeurt, vertelt ze dat ze een golf door zich heen voelde stromen, die ook snel weer wegtrok. 

Tranen als balansherstellers

‘Ik voel me een stuk lichter nu. Maar wat moet ik nou met die beerput, want er zit nog wel van alles.’

Ik vertel haar dat tranen balansherstellers zijn. Tranen verschijnen als feedback op een gedachte, om ons weer in balans te brengen. Deze lichamelijke sensatie, het stromen, ís het proces.

Ga je steeds opnieuw met je gedachten naar toen en straks, dan komt het verdriet steeds opnieuw om je te herstellen. De gedachte brengt je uit balans, het verdriet herstelt.

Oefening

Ik geef haar huiswerk mee; kijk eens of je elke dag een aantal keer je aandacht op je lichaam kunt richten. Ons hoofd krijgt altijd alle aandacht en we zijn daardoor het contact met ons lichaam kwijtgeraakt.

Toch is dat contact belangrijk; ons lichaam is altijd in het hier en nu en brengt ons terug in de realiteit. 

Sascha loopt monter de deur uit: ‘Ik voel me een stuk lichter, dank je! Leuk huiswerk, ik ga er mee aan de slag.’

We spreken af dat ze contact opneemt, als ze voelt dat ze weer een steuntje kan gebruiken. 

Stromen

Na twee weken ontvang ik een mail:

“Wat ik eruit gehaald heb is dat verdriet er gewoon mag zijn als stromend onderdeel van het leven. En dat het handiger is om het verdriet niet aan alle kanten te besnuffelen, maar het gewoon te voelen en er even aan toe te geven.”

Fijn Sascha, succes met oefenen.

Herken je dat een emotie oplost als ie even door je heen mag stromen? Wil je dat ervaren in een veilige omgeving? Weet je welkom.


De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 21211086.