Emoties leiden altijd terug naar jezelf.
Hoe leer je voelen? (De 90-seconden-regel van Jill Bolte Taylor)

“Ik voel niks. En áls ik iets voel, is het voornamelijk onrust.” Lies ervaart haar leven als saai en voorspelbaar. Ze realiseert zich dat dat mogelijk te maken heeft met het stelselmatig onderdrukken van haar emoties. Alles voelt vlak.

‘Kan je een emotie noemen die je wel eens ervaart?’ vraag ik. Lies is een tijdje stil. Uiteindelijk zegt ze: ‘Ik schrok laatst van een paard, telt dat ook? Meer kan ik niet verzinnen eigenlijk.’
‘Vertel eens?’

Lies vertelt over een bezoek aan de manege. Ze liep de stallen in om haar dochter op te halen en schrok toen een paard zijn hoofd opeens uit de staldeur stak. Ze liep met slappe knieën de stal uit.

Schrik

En, voegt ze eraan toe: ‘Ik kan met m’n hoofd wel verzinnen dat leren voelen goed is, maar wat heb ik eraan als ik me vervolgens als een vaatdoek voel, en al m’n energie kwijt ben?’

Ik vertel Lies dat je schrikt als er onverwachte dingen gebeuren in je omgeving. Schrikken waarschuwt je en zorgt ervoor dat je lichaam klaar is om een gevecht aan te gaan.

Maar als je ziet dat het paard niet uit de stal kan, en ook niet van plan was om je aan te vallen, kun je je weer ontspannen. Dat je je eventjes een vaatdoek voelt, komt omdat je een voorschot hebt genomen op je nood-energievoorraad.

Energievreter

Dan is het een goed idee om te gaan zitten en je lichaam even tot rust te laten komen. Als dat niet zo snel lukt en je blijft je moe voelen, dan is er misschien meer aan de hand.

Dan is er mogelijk een grotere hoeveelheid energie vrijgemaakt dan je voorradig had. Dat is een signaal om je energiehuishouding onder de loep te nemen. Wat ook wel logisch is voor iemand die zegt liever niet te voelen. Je energiehuishouding wordt namelijk geregeld door emoties uit de categorie Afkeer. Als je deze emoties stelselmatig negeert, ga je over je grenzen heen en doe je mogelijk veel dingen die er nou eenmaal bij horen of die nou eenmaal moeten. Dat vreet energie en dan ben je snel door je noodvoorraad energie heen want dan put je steeds uit je reservebatterij.

Opluchtend stromen

Ik vraag Lies stil te staan bij wat ze nu voelt in haar lichaam. Ze wordt ongemakkelijk en schuift wat heen en weer in haar stoel. Ik leg mijn hand op haar knie en zeg zachtjes: “Lies, probeer het heel eventjes toe te laten, al is het maar 1 seconde…”

Ze valt stil en barst in huilen uit. Ik laat haar even en vraag dan of ze zich kan blijven concentreren op wat ze in haar lichaam voelt aan sensaties. Dan komt ze tot rust en zegt ze dat het voelt als een grote golf die omhoog kwam en naar buiten afvloeide. “Eigenlijk voel ik me wel opgelucht nu” zegt ze lachend. Ze is verrast hoe snel het gevoel opkwam maar vooral door hoe snel het weer wegtrok.

De 90 seconden regel

Ik vertel dat de meeste van onze emoties zo snel komen en gaan. Sterker nog; een emotie wordt ervaren via de rechterhersenhelft en duurt maximaal 90 seconden, leren we van hersenspecialist Dr Jill Bolte Taylor. Wanneer een emotie langer duurt, dan komt dat doordat onze linkerhersenhelft zich ermee bemoeit; het analytische deel, dat redeneert en uitleg wil hebben over wat we voelen.

Het verhaal bij de emotie

Wat gebeurt er als een emotie langer blijft hangen? Dan blijven we het verhaal bij die emotie rumineren. (Rumineren is het steeds maar weer herhalen van een pijnlijke gedachte). Een emotie volgt namelijk altijd op een gedachte. Hij dient om je te waarschuwen en geeft aan of wat je denkt, bij je past of niet. Of de emotie helpt je om terug in balans te komen, zoals bijvoorbeeld de emotie verdriet: het stromen van de tranen is het proces. Niet het verhaal over het huilen maar de tranen an sich brengen ons terug in balans.
Als wij steeds opnieuw het verhaal erbij herhalen, moet de emotie ons steeds opnieuw komen waarschuwen of balanceren.

Huiswerk leren voelen

We spreken af dat Lies zich een paar keer per dag concentreert op haar lichaam met de vraag: Wat voel ik? Daar hoeft ze verder niets mee, alleen maar observeren. Daarmee traint ze haar hoofd om niet continu mee te gaan in de ‘gedachtenstroom’ zoals gebruikelijk is in onze maatschappij. ‘En wat doe ik dan met die emoties die ik opmerk?’ vraagt Lies.
‘Precies wat je net deed met die golf verdriet: onthoudt dat het maximaal 90 seconden duurt. Laat het even toe om door je heen te stromen. En, let op: blijf je concentreren op wat die emotie in je lichaam doet. Duik niet in je gedachten om te analyseren hoe die emotie er komt, waar hij vandaan komt, wiens schuld het is, enzovoort. Blijf in de positie van observator en je zult zien dat het een kwestie van seconden is, waarin de emotie voorbij drijft. Zo haal je de bezem door je binnenwereld: alle emoties die mogen stromen, doven vanzelf uit.’

Na een week

Lies belt me na een week op. Haar stem klinkt levendig: ‘Het valt niet mee om m’n weerstand op te geven maar dit is zo’n praktische oefening dat het me steeds beter lukt om m’n emoties te laten stromen. En het klopt echt, de meesten duren maar 10 seconden en poef, weg zijn ze. Bizar dat ik dat nooit eerder heb gedurfd. De vlakheid is er wel af nu! Maar ik bel eigenlijk over die energiehuishouding, daar ben ik zo nieuwsgierig naar. Doordat ik nu meer voel, valt me op hoe hondsmoe ik vaak ben.’

Nieuwe afspraak

We maken een nieuwe afspraak. In deze sessie ging het vooral over het leren voelen, zonder aan het verhaal bij de emotie, aandacht te schenken.
Nu Lies de smaak te pakken heeft en er weer wat kleur in haar leven komt, gaan we de volgende sessie onderscheid maken in welke emoties ze ervaart. Afhankelijk van wat voor emoties zich aandienen in de sessie, kunnen we dan dieper ingaan, op hoe haar emoties haar kunnen helpen leiding te geven aan haar leven. Ik kijk er naar uit.

Ook moeite met voelen of het toelaten van emoties? Deel het, zo leren we van elkaar! 

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie® voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.

2 Comments
Nic
Nic

Ja! Goeie tip! Wat ik niet helemaal snap is het volgende: je zegt helemaal de emotie te voelen (rechter hersenhelft) dat snap ik dan gaat de verkramping weg en voel ik alles weer ontspannen en stromen. Maar…ons is altijd geleerd om gevoelens te analyseren en erover te praten om te begrijpen waar het vandaan komt toch? Veel therapie vormen gebruiken ‘erover praten’ en herleiden naar waarom we doen wat we doen. Als ik je goed begrijp kan je dat dus gewoon overslaan? Klopt dat?

Henriette
Henriette

Ja dat is inderdaad een essentieel verschil met andere therapie- en coachvormen. Die werken vooral met het leren reguleren van emoties.
Bij emotiecoachen werken we altijd in het huidige moment. We hoeven het verleden niet op te rakelen (en daarmee de bijbehorende emoties op te roepen). Het verleden wordt keurig uitgespeeld in het nu en we kunnen het dus ook oplossen in het nu. We gebruiken het verhaal slechts om de emotie op te roepen. Daar kunnen we dan mee aan de slag.
Daarbij gaan we met EmotieCoachen een stap verder dan het reguleren van emoties. We geven inzicht in de werking en de functie van emoties. Begrijp je eenmaal wat de boodschap is, dan hoeven je emoties steeds minder hard te krampen omdat je ze eerder opmerkt en ernaar handelt. Praten over emoties is alleen functioneel om sommige overtuigingen te ontkrachten die je beperken.
Ik hoop dat het zo een beetje duidelijker is geworden.
Dank voor je goeie vraag!