Emoties leiden altijd naar je Zelf
Hoe blijf je in de kracht van het nu – zelfs op de crematie van je oude tantetje?

Ik had me voorgenomen om in mijn vakantie te oefenen met in het moment blijven. Mezelf niet te verliezen in verhalen over dingen die geweest zijn of nog komen. Maar hoe blijf je in de kracht van het nu?

En waarom zou je eigenlijk?

Wat is daar zo nuttig aan? Waarom wijzen hedendaagse leraren ons steeds op de kracht van het nu? (<link naar Bol voor relevante boeken)
Dat heb ik deze vakantie weer ervaren. Of eigenlijk toen ik terugkwam.

Ik was koud thuis of mijn partner zei: Dus we gaan morgen naar Parijs?
Huh? Ik was verrast. Mijn oude tantetje uit Parijs was vlak voor mijn vertrek overleden. Ik had me al verzoend met het feit dat ik niet bij haar afscheid kon zijn. Wel jammer, ze was 92 geworden en de laatst levende zus van mijn oma. Zoals mijn moeder het treffend zei: Dit is de afsluiting van een tijdperk.

Ceremonie uitgesteld

Ik was dus verrast om te horen dat de crematie nog moest plaatsvinden. Tante was een dag voor de nationale feestdag overleden, op 13 juli. De 14e viert heel Frankrijk feest, ook de begrafenisondernemer. Joie de vivre, zullen we maar zeggen. De ceremonie werd langer dan een week uitgesteld, dus ik kon er bij zijn.

Ik viste wat vuile was uit mijn koffer, stopte er schone kleding in en streek mijn begrafenisjurk. Op naar Parijs.

Verre neef

De crematie was de volgende ochtend op de begraafplaats Père Lachaise. We werden naar een kleine zaal geleid waar de ceremonie plaatsvond. Op de trap dwarrelde de muziek uit vervlogen tijden ons al tegemoet.

De eerste toespraak was van een verre neef. Op zijn woorden was niets aan te merken, hij vertelde uitgebreid over haar leven. Toch bekroop me een naar gevoel. De grapjes leken aanvankelijk luchtig maar ik bespeurde nergens een liefdevol woord, dus ze werden steeds zuurder. Hij jokte niet, er was veel aan te merken op mijn tante. Maar voor mij was die eigenzinnigheid juist wat haar zo volstrekt uniek maakte.

Weinig ruimte

Ze had haar leven comfortabel ingericht, en ja, er was weinig ruimte voor anderen. Haar ongezouten uitspraken konden flink schuren. Er was altijd wel iemand in de familie die niet deugde. De reden was vaak onduidelijk: Misschien had je bij het diner je mond niet afgeveegd voor je een slokje wijn nam? Of je gebruikte je bestek in de verkeerde volgorde?

De remedie was het uitzitten, tot je weer in de gratie viel. En hoe je dát dan voor elkaar had gekregen, was ook weer een raadsel. Bovendien had Tante geen kinderen, wat maakte dat je per definitie schuldig was. Kortom, de neef had gelijk, ze was een lastige tante.

Lering en vermaak

Maar ondanks dat viel er veel te lachen en te leren. Garnalen pellen met mes en vork… Anyone? Moi! Een rijpe perzik met mes en vork? Check. Je hebt er misschien niks aan maar mocht het zo ver komen, dan kan ik dankzij Tante aanschuiven bij de koningin. Vrienden en vriendinnen werden naadloos meegenomen in haar middeleeuwse elitaire opvoedtechnieken. Voor een puber allemaal vreselijk gênant, maar tegenwoordig scoor ik ermee als party-truc.

Voorbeeld

Nu ik erover nadenk was Tante een Paradijsvogel pur sang, rijp voor het programma Showroom. Zoek je herkenning of denk je dat deze mensen binnen jouw kaders moeten passen, dan doe je ze tekort. En je doet jezelf te kort. Geen mooier voorbeeld dan een authentiek levend mens dat buiten de lijntjes kleurt als dat zo voelt.

We zijn hier tenslotte om expressie te geven aan ons unieke zelf. Deze Paradijsvogels rekken je standaard op, geven kleur aan ons bestaan. Ze geven ons, als je ervoor open staat, vertrouwen dat de wereld niet vergaat als je dingen anders bekijkt of aanpakt. Essentieel om je te kunnen ontwikkelen.

Oordelen

Terug naar de toespraak van neef. Mijn oor scande zijn woorden op zoek naar een persoonlijke toets, iets waaruit zou blijken dat hij haar leven waardevol had gevonden. Dat bleef uit.

Aan het eind van zijn toespraak draaide ik rusteloos op de houten bank. Ik kon alleen nog maar denken: Dit doet haar geen recht. Zo eenzijdig mag ze niet neergezet worden op haar afscheid.

Kracht van het nu

Bij gratie merkte ik op hoe onrustig mijn lichaam was en dan gebeurt er iets wonderlijks: je stapt in de positie van observator. De kracht van het nu in volle glorie. In deze positie kun je beoordelen of de gedachte voedend voor je is of niet. Je bent de emotie niet meer, maar je kijkt ernaar. Dat is het moment dat je kunt voelen wat er nodig is.

Rusteloosheid

Ik voelde een sterke drang om iets te doen. (klik op het cijfer voor meer info 1 Rusteloosheid hoort bij Categorie Boos. Je voelt dat je iets moet doen, maar doet dat niet om een of andere reden. De rusteloosheid zet je aan om toch tot handelen over te gaan. ) Ik wilde het eenzijdig geschetste beeld van tante aanvullen met mijn positieve ervaringen. Nu was het wachten op een geschikt moment om in te breken in de ceremonie. Spannend, want er was ons vooraf niet gevraagd of iemand nog wilde spreken. (klik op het cijfer voor meer info 2 Spanning hoort bij de emotiegroep Angst en vraagt erom verantwoordelijkheid te nemen voor je binnenwereld: óf moed verzamelen om de drempel over te gaan, óf moed verzamelen en een andere oplossing kiezen. Spanning is het voelen dat die keus eraan zit te komen. (Uit De Emotie Encyclopedie, binnenkort via de EmotieGids te verkrijgen! )

Kans

De volgende spreker was de vrouw van de neef. Ze droeg een gedicht voor uit eigen werk. Perfect getimede stiltes, nul emotie. Ze leunde met een elleboog op het katheder en speelde tijdens het spreken ontspannen met haar leesbril. Ik luisterde naar een vrouw die een professionele voordracht hield, als stond ze op een Poetry Slam.

Mijn drang om te handelen werd steeds groter, maar ik kon geen moment vinden om in te breken. Direct na het gedicht werd het tiental aanwezigen door de ceremoniemeester uitgenodigd om rond de kist te komen staan. We schuifelden in stilte naar voren. Toen iedereen een plekje had ingenomen werd de stilte ronduit doods. We keken elkaar ongemakkelijk aan. Dit was mijn kans.

Spanning gebroken

Ik opende mijn mond om te vragen of ik iets mocht zeggen maar mijn stem brak. Direct ontdooiden de mensen uit hun bevroren stand: Natúúrlijk mocht ik iets zeggen. De gespannen stilte was doorbroken. Onverwachts ontroerd vertelde ik hortend en stotend van de lessen van Tante aan de hand van garnaal en perzik. Niet zozeer dat dit zaken van betekenis waren, maar ik wist dat de familie Tante op haar best zou herkennen in deze anekdotes.

Emoties maken ons wakker

De energie stroomde nu in volle glorie rond de kist. Eindelijk vloeiden de ingehouden tranen en kon er gelachen worden om onze unieke tante uit Parijs. (klik op het cijfer voor meer info 3 Deze emoties komen uit de groep Verdriet en Vreugde, beide balancerende en regulerende emotiegroepen.) De een na de ander vulde mijn verhaal aan met dierbare anekdotes. Missie geslaagd. Mijn emoties hadden me op tijd ‘wakker’ gemaakt en de familie was blij met deze persoonlijke noot op het afscheid van onze paradijsvogel. Een waardige afsluiting van een tijdperk.

Ken je dat gevoel van onrust? Een goed moment om je aandacht van buiten naar binnen te verleggen en te voelen wat daar nodig is. Onze emoties zijn richtingaanwijzers. Ze sturen je altijd naar dat wat goed is voor jou als essentie.
En daarmee gebeurt er ook van alles in onze omgeving.
Herken je dit? Deel het! Zo leren we van elkaar.

De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoach sessie voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 21211086.