Voor meer rust én levenslust
Hoe krijg je rust in je kop – zelfs als je voor 93 procent zeker weet dat de wereld vergaat?

Weet je nog, op de kleuterschool met verven?
Je koos de mooiste kleur, blauw natuurlijk. Kwast erin en verven maar.
Ooh, die gele is ook mooi! Likkie erbij.
Getsie, nou is ie groen.
Weet je wat… beetje rood erbij.
Hé, nou is ie donkerbruin. Nou moe.

Juuuuuf! Mag ik nieuw papier?!
Welke kleur je ook toevoegde, er veranderde niks meer aan die bruine kleur.

Hetzelfde

Daar denk ik aan, als ik een kantoorboekhandel binnenstap in Melbourne. Ik loop letterlijk aan de andere kant van de wereld en ik zie de gouden-draad-archief-bakjes van de Hema staan. De bijpassende pennenbakjes staan ernaast.

Ik neus nog wat verder en hé, ook de notitieboekjes met Notes of a genius in gouden letters op de kaft.

Nu is de Sherlock in mij wakker: ik kijk scherp rond en wat blijkt? Zo’n 93 procent van het assortiment hier in Melbourne komt me bekend voor.

Overal hetzelfde

Herkenning is fijn. Het scheelt prikkels, tijd, en ruimte in je hoofd als je de wereld om je heen niet zo intensief hoeft te bestuderen.

Maar wat doet die mondiale soep van herkenning met ons? Als we wereldwijd dezelfde producten aangeboden krijgen, dezelfde informatie via google vinden, dezelfde films zien, hetzelfde voer eten, gaan we dan ook op elkaar lijken?

Worden we dan met z’n allen die bruine klodder op papier?

Ik pak me bij de lurven en schil een appeltje met mezelf: Zo eendimensionaal kan het niet zijn, het ligt vast genuanceerder. Je doet aannames en maakt je er te makkelijk vanaf, tante Jet.

Ego gaat los

Maar het klopt! tolt het rond in mijn hoofd. Mensen gaan zelfs letterlijk op elkaar lijken door gemengde huwelijken. De wereld wordt steeds minder divers, kijk maar naar de dieren, veel soorten sterven uit, iedereen praat over dezelfde dingen, straks nog in dezelfde taal ook. Het wordt allemaal een pot nat!

Daar gaat het koppie los. Mijn ego weet precies hoe alles zit en zal het mij wel even uitleggen. Lekker, hapklare brokken, dat is het ego wel toevertrouwd.

Geraaskal

Er is een andere manier van kijken, zeker weten, maar hoe zat het ook alweer? Oja, focus naar binnen en proberen de zachte stem van mijn ziel achter het geraaskal te vinden.
Maar het loket is gesloten.
Lukt niet.

Wereld vergaat

Mijn ego geeft zich niet gewonnen. Er moet íets zijn dat zekerheid biedt. Herkenning biedt dat.

Het komt vast door de hectiek van het rondreizen. We zijn in Australië, steeds bij andere mensen in huis en leven uit de koffer. Simpele stellingen bieden dan veiligheid.

Kijk, ratelt het ego door, ik snap de wereld! Wij zijn een pot nat en daarom gaan we naar de ratsmodee (1 De ratsmodee, zelfst.naamw. (m.) Uitspraak: {‘rɑtsmode}, naar de ratsmodee gaan (kapot gaan, naar de bliksem gaan) (Zuid-Drenthe, Veenkoloniën), in naor de ratsmedee naar de bliksem. As alles kepot valt, dan zeg ie: Dat is naor zien ratsmedee (Hol), Hij vul op zien kneien en do was zien heile bukse naor de ratsmedee (Bco), Rats(e)medee, de koppies vulen mij oet de handen en kepot! (Emm)
Bron: Kocks, G.H. (1996-1997), Woordenboek van de Drentse Dialecten (WDD), Assen: Van Gorcum
). Zo zit het en niet anders!

Loze zekerheden

Ons ego is angstig, het doet wel graag alsof, maar het is niet gemaakt op leidinggeven. Hoe groter de angst voor het onbekende, hoe stelliger de overtuigingen worden.

Maar kloppen die overtuigingen wel?

In tegenstelling tot ons ego kan onze ziel nuanceren, twijfel toelaten, erkennen dat sommige dingen nou eenmaal niet te weten zijn.

Onze ziel weet ook hoe fluïde de werkelijkheid is en dat zekerheden niet altijd zo zeker zijn, als dat ons ego denkt.

Ik vermoed dat er meer waarheid te vinden is in deze nuancering, dan in de loze zekerheden van het ego.

De praktijk

Maar dan de praktijk. Het ego wil zekerheid en liefst keiharde uitspraken om zich aan vast te kunnen klampen. Het stelt dan ook de volkomen legitieme vraag: Maar hoe dan?

Dát is het moment dat ziel, ik, het roer kan overnemen. Als het ego een vraag stelt, is dat een opening voor de ziel om te antwoorden. Dat is winst.

Pas als ego een vraag stelt

kan ziel antwoorden

Al heeft ziel misschien geen pasklaar antwoord, het feit dat het ego heel even zijn snaveltje houdt, geeft je net genoeg tijd om je focus naar binnen te richten.

Wat ook winst is, is dat het ego zich dan kan richten op de uitvoer van het hoe dan. Want een taak uitvoeren, daar is het ego voor gemaakt.

Focus verleggen

Focus naar binnen dus. Hoe voelt het als ik de wereld probeer te vangen in goedkope stellingen als We zijn een pot nat en We gaan met z’n allen naar de ratsmodee doordat diversiteit verdwijnt?
Mwah.

Is het zinvol om deze stellingen als waar of niet waar te bestempelen? Bij deze vraag voel ik direct ontspanning. Want hoe relevant is het om te weten of we naar de knoppen gaan? Die stellingen leiden slechts tot loze discussies.

Rust in je kop

Tenslotte kan niemand in de toekomst kijken. Niemand weet waar het naar toegaat, wat het effect zal zijn van een minder rijke sortering in mensen- of dierenwereld.

Misschien geeft het wel enorme rust als Australië dezelfde archiefbakjes verkoopt als de Hema.

Wat wél zinvol is, is om de wereld zo mooi mogelijk te maken. Niet de boel reduceren tot platitudes als We gaan naar de ratsmodee met mekaar.

Liefdevol

Misschien gaan we wel naar de knoppen, maar laten we dat dan zo mooi en liefdevol mogelijk doen. Zonder onze laatste uren te verprutsen met zinloze discussies over waarheden die, op het uur der waarheid, misschien helemaal niet waar blijken te zijn. Tenslotte zijn de wonderen de wereld nog niet uit.

Wonder

Klein wondervoorbeeld: Toen een paar gekke hippies in de jaren ’70 besloten geen vlees meer te eten, vanwege de massaproductie, verwachtte niemand dat de supermarkt 30 jaar later vol zou liggen met vegan-producten.

Of wie had gedacht dat de nuffige haute cuisine, volledig gebaseerd op vlees, ooit groente zou gaan omarmen? Sterrenkok Alain Passard omschrijft zijn ommezwaai -ooit bestempeld als culinaire zelfmoord-, met een waarheid als een koe: (…) als je iets met je hart doet, werkt dat altijd.

Trend

Die wonderen zijn volgens de Sherlock in mij, óók een wereldwijde trend.

Zo, nu ga ik een kopje koffie drinken. Gewoon hier om de hoek, in een buitenwijk van Melbourne. Met amandelmelk, omdat dat hier ook kan.

Wil je ook wel eens rust in je kop en kan je daar een handje bij gebruiken? Hier vind je alle informatie over het maken van een afspraak. Weet je welkom.

Elke zondag een nieuw artikel in je mailbox? Abonneer je dan op de EmotieGids.
Lekker positief en duurzamer dan de krant.

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.