Voor innerlijke rust én levenslust
Hoe kom je van je oordelen af – zelfs die over een zorgzame dierenbeul?

Update Dit artikel is geschreven toen we nog vrijheid van reizen hadden.

Net terug van een boottochtje, op een oude tweemaster over de Tasmanzee. Gisteren werd het hier zomer, maar het was bitter koud. In vijf minuten tijd kwam er regen, sneeuw, hagel én een regenboog voorbij.

Maar hé, dichter bij de Zuidpool (dat witte puntje onderaan de foto) ga ik in dit leven niet meer komen.
Tick the Antarctica-box!

Mannen

Ik was de enige vrouw op de boot, samen met vier mannen. Dat kwam toevallig zo uit.

Ik vind zo’n mannengezelschap vaak fijn om in te vertoeven.
En toch, misschien voel je ‘m al komen… dan moet er ineens iets. In dit geval was het vissen.

Vissen

Op zich is er niks mis met vissen. Het is jij tegen de natuur, een eerlijk gevecht met de elementen. Vinden mannen vaak leuk. En er moet tenslotte gegeten worden. Op zee kom je dan toch al snel uit op vis.

Dus je gooit zo’n haak aan een touwtje in het water en wachten maar.

Aan de haak

Dat deden ze. Na een minuut of tien zat er zowaar een visje aan de haak, iets groter dan mijn hand.

Er werd even overlegd en de uitkomst was eenduidig: de vis gaat terug, te klein.

De haak moest uit het lipje. Dat ging gelukkig verrassend snel en handig, en de vis zwom weg.

Jeuk

Dit proces herhaalde zich nog een keer of zes.

Toen begon het bij mij te kriebelen. Ik probeerde het vissen en het gewurm met haken te negeren.

Maar de vragen drongen zich langzaam aan me op: Hoezo te klein? Jullie gooien ze steeds terug. Zijn vijf kleintjes niet net zoveel eiwitten, als een grote?

Beet

Toen hoorde ik flink gespetter in het water. De energie op de boot veranderde, de mannen hingen over de reling. Ik ging poolshoogte nemen.

Er zat een flinke jongen aan de haak. Behoedzaam werd de lijn naar binnen gehaald. Onder de waterlijn werd langzaam een grote witte vlek zichtbaar. Het was een rog.

Ik heb er een filmpje van gemaakt, kijk.

Om het on-emotie-topic te houden, laten we meteen even een testje doen:  Hoe voelt het als je naar dit filmpje kijkt?

Bittere kou

Jij zit natuurlijk thuis in je bureaustoel, in een compleet andere setting.

Je voelt die boot niet onder je schommelen, de koude wind snijdt niet in je oren en je handen zijn niet stijf van de kou en het vocht, terwijl zich dit tafereel voor je ogen afspeelt.

En, dit is de eerste vis die je aan de haak ziet.

Plezier

Voor mij was het de zoveelste vis die dag. Soms zit de kracht in de herhaling. Het was pittig om te zien hoeveel plezier de mannen hadden in het vissen.

Stuk voor stuk lieve, zachtaardige mannen. Ze hadden voor elkaar gekookt, eitjes gebakken, mooi opgemaakt met reepjes avocado, de koffie precies zo gemaakt als iedereen het lekker vond, zelfs de melk erin was warm.

Kortom, geen moeite was te veel. Nergens een greintje onverschilligheid. Maar mijn hoofd kan het een en ander niet rijmen: al die zorgzaamheid en liefde, en dan dat vissen.

Lullig lijntje

Die rog was niet de laatste vis die teruggegooid werd. Er werd die middag ook nog een stuk of vijf haaien gevangen. Kleintjes zeiden de mannen, maar toch, wel bijna een meter, kijk: 

Ook al zo’n prachtig dier. Zijn huid voelt aan als een kattentong, ruw en stroef. Het krachtige dier hangt hulpeloos aan een lullig lijntje over de reling.

Voelt niet lekker.

Klopt niet.

Waarom?

Scheur je nou van de honger, allez dan maar. Er moet gegeten worden. Maar vissen om het dier vervolgens weer terug te gooien, beschadigd en wel: Waarom?

Wat is er leuk aan vissen als je weet dat er nu een rog, vijf haaien en nog een stuk of wat kleinere vissen gewond rondzwemmen? Sommigen met de haak nog in hun lip omdat het lijntje brak…

Wat is daar de zin van?

Geen goed en fout

Zo fulmineer ik nog wat voort, tot ik me realiseer dat er in de emotieleer geen goed en fout bestaat (1 EmotieCoaching is gebaseerd op non-dualisme.
Dat betekent geen twee.
).
Lekker dan. Moet ik wéér met mezelf aan de slag.

Vooruit dan maar.

Had ik ook nog emoties, behalve dat gevecht met mijn gedachten?

Ja, ik was ook verdrietig. Verdriet trekt snel weg als het even door je heen mag stromen. De oordelende gedachten bleven echter hardnekkig hangen.

Oordeel

Hoe zat het ook alweer met oordelen?

Een oordeel is eigenlijk weerstand tegen iets wat zich voordoet. Weerstand is vechten tegen de bierkaai, is een gevecht met jezelf of de buitenwereld dat je niet gaat winnen. En weerstand kost energie.

Foute vraag

Moet je je dan overal maar bij neerleggen?
Nee. En dat is trouwens ook niet de juiste vraag.

Want dan komt er een antwoord vanuit je mentale laag, een bedacht antwoord. Het gaat er om wat je hart zegt, wat je emoties aangeven.

Dat geeft sturing van binnenuit.

Volg je impuls

Krijg je bijvoorbeeld een impuls om te handelen als je dit filmpje bekijkt? Volg die dan.

Sluit je aan bij een actiegroep tegen vissen. Doneer. Doe iets waar je je goed bij voelt.

Zegt je gevoel echter: Geen zin om de discussie aan te gaan, zoals bij mij op dat moment het geval was, dan is dat een boodschap uit de emotiegroep Afkeer.

Ook daar mag je aan toegeven. Deze groep emoties zorgt ervoor dat we niet van ons pad afwijken.

Acceptatie

Soms is eraan toegeven lastig, want de boodschap van de emotiegroep Afkeer gaat vaak tegen de sociale norm in. Wat mij dan helpt, is te bedenken dat het altijd gaat om dit moment.

Soms verandert je gevoel dan al snel. Als je de weerstand tegen je emoties accepteert, dan kom je in het neutrale midden uit. Daar, waar je vanuit je hart leeft, is geen oordeel. 

Hoe dan?

Ja, zeg jij dan terecht, maar hoe kom ik van die weerstand af?
Door acceptatie.
En hoe kom je dan tot acceptatie?
Dat is niet iets wat je kunt doen.

Dat kun je alleen niet-doen.

Verleg je focus

Stop met vechten.

Laat die gedachtestroom voorbij stromen, zonder oordeel. Het zijn maar gedachten uit de oersoep.

Focus op je lichaam en kijk wat je emoties aangeven. Die vertellen wat er nodig is en geven richting vanuit je innerlijke weten.

Zo. Tijd om naar bed te gaan.

Omdat ik er zin in heb 😉

Kiezen of delen

Morgen een lange reis voor de boeg.

Daarvoor moet ik eerst vijf uur lang haarspeldbochten doorstaan. Daar heb ik he-le-maal geen zin in, maar ik wil wel dat vliegtuig halen.

Tja… kiezen of delen?
Ik kies toch voor die bochten.

Acceptatie.

Moeite met je focus verleggen naar je lichaam? Of om te voelen wat er in je gebeurt?

Je bent van harte welkom voor een EmotieCoach-sessie. Maak een afspraak via de groene knop.

Weet je welkom

Elke week zo’n artikel in je mailbox? Laat dan je email achter.
Elke zondag de EmotieGids. Bij je ontbijt.
Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.

4 Comments
Ruben
Ruben

Vreselijk leuk geschreven weer! 🙂

X – Ruben.

Henriette
Henriette

Fijn om dat ook even van een man te horen. Dank Ruben! 🙂

Kitty Kilian
Kitty Kilian

Prachtig stuk. Ik heb verschillende keren hardop gelachen. Dan moet er ineens iets, ja 😉 En dan die reepjes avocado. Dan hou ik het nauwelijks droog. Hoe doen mannen dat toch, soms zo zorgzaam, dan weer zo hardvochtig.

Tot ik me realiseer dat het helemaal niks met mannen en vrouwen te maken heeft. We doen allemaal lief tegen de één en kil tegen de ander. We zijn wandelende cognitieve dissonanties. Kan ook niet anders.

Alleen vraag ik me af of dat zwijgen van jou met afkeer te maken had. Je kunt het plezier van die mannen toch moeilijk gaan vergallen, midden op zo’n dag? Vragen of ze wat zorgvuldiger met die haakjes omgaan is al lastig op zo’n moment. Pick your battles.

Ik vraag me af of jouw man er bij was. En zo ja, of je het er dan ’s avonds toch niet even over hebt gehad?

Henriette
Henriette

Heerlijk, dank voor je complimenten, Kitty!
Wandelende cognitieve dissonanties, haha! Hoewel,… misschien zitten precies dáár wel de leerpunten, daar waar we niet resoneren met de ander. Hm. Wat denk jij?

Het zwijgen had zeker te maken met afkeer; die zit hem in het feit dat ik altijd de gewoonte heb gehad om dit soort discussies juist wél aan te gaan. Vaak ongenuanceerd, wat weinig opleverde en mijzelf -en de ander!- frustreerde. Vandaar geen zin. En om die discussie niet meer aan te hoeven gaan van mezelf, voelt als een enorme bevrijding.

En ja, man en ik hebben het er zeker over gehad. Hij vertelde hoe het vroeger ging: dat hij dan tegen z’n vrienden zei: ‘Kijk.. die worm trekt zijn kopje terug als het haakje eraan komt.’ En dat ie sindsdien niet meer mee mocht met vissen.
Zo ook nu: hij stond wel stoer met die hengel te zwaaien maar toen ie beet had, baalde hij. Natuurlijk vindt ie dat niks en natuurlijk gaat ie dat niet aan mij toegeven. Ik vermoed dat dat iets te maken heeft met je matties niet willen afvallen ofzo. Gelukkig weet ik beter 🙂