Voor meer rust én levenslust
Overdonderd en overweldigd – hoe kom je eraan en hoe kom je ervan af?

Mijn hoofd is overdonderd en ik voel me overweldigd. Ik merk dat ik naar verbanden zoek, patronen wil zien, me op iets herkenbaars wil focussen.

En daar zit de moeilijkheid: ik zit namelijk aan de andere kant van de wereld, in Australie, down under.

Hetzelfde maar anders

Alles is hier hetzelfde; huizen zijn huizen en mensen zijn mensen. Maar die ekster in de tuin klinkt als een robotje. En de huizen zien eruit als Villa Kakelbont, van Pippi Langkous.

Ik logeer in Melbourne. Deze stad is ongeveer vier keer zo groot als onze hoofdstad. Maar Amsterdam heeft tien keer zoveel inwoners. Dit even voor de beeldvorming.

Stad is dorp

Dat er relatief zo weinig mensen wonen, heeft tot gevolg dat buiten het stadscentrum vrijwel alles laagbouw is. Elk huisje heeft een voortuin vol bloemen, een houten veranda, mooi versierd met houtsnijwerk en ramen met glas in lood. En bijna allemaal zijn ze vrijstaand.

De huizen hebben ook de sfeer van Villa Kakelbont, met dezelfde ongeregeldheden. Een verroeste oldtimer in de tuin, ergens anders een fiets waarvan de voorband was vervangen door een grasmaaier. Dat soort sjeu.

Kraakpand

Ik hou van dat ongeregelde, maar enige orde in mijn hoofd vind ik wel prettig en die mis ik nu. Ik ben hier natuurlijk ook nog veel te kort om patronen te kunnen ontdekken. Melbourne is een ratjetoe van mensen, rare dierengeluiden en veel muziek.

Zo liep ik gisteren door High Street. Ik hoorde vrolijke noten uit een openstaande deur komen, dus ik wierp een blik naar binnen.

Ik keek in een soort ruimte waarvan wij zouden zeggen: kraakpand. Inclusief afgebladderde verf, een half afgebroken muurtje ergens midden in de zaak en ruig uitziende types.

Doorsnee café

Het stond er bomvol met stoelen, min of meer in een kring neergezet. Erop een man of dertig met strijkinstrumenten, veelal violen.

Ze speelden een soort Ierse folkmuziek, opzwepend en vrolijk. Door de aftandse kleding van de mensen, en de vele baarden, leek het alsof ik in een middeleeuws café naar binnen gluurde. Maar nee, gewoon een doorsnee cafe in Melbourne.

Ik liep door en stapte in een trein die eruit zag als een tram waar in grote letters metro op stond. Om me heen scholieren en zakenlui zoals ik ze ooit in zuidelijk Afrika zag; keurig in pak, maar er is iets met die schoenen.

Om een lang verhaal kort te maken: het overweldigt me allemaal. Ik voel me ondersteboven in down under.

Alles is hier nét een beetje anders. Het is steeds net niet wat ik ervan verwacht. In de war dus.

Het leuke van EmotieCoaching is nu, dat deze emoties een boodschap hebben.

Mentaal overspoeld

Overweldiging en verwarring zijn emoties die ons duidelijk maken dat er veel informatie is binnengekomen. Te veel om mentaal te kunnen verwerken.

In tegenstelling tot ons hoofd schijnt ons hart meer informatie te kunnen verwerken. Het probleem is mijn beperkte geest, die wil zich niet overgeven aan het hart. Daar zit ie.

Kwestie van in het moment blijven, de verwarring maar even accepteren en erop vertrouwen dat de structuren vanzelf duidelijk worden.

Uitleg helpt

Dat klinkt logisch, maar mijn hoofd kan dat soort logica in hectische tijden niet zelf bedenken dus deze uitleg helpt. Mijn hart neemt de leiding over en wacht af tot er een nieuw evenwicht gevonden is.

Sterker nog, nu ik het zo beschrijf merk ik dat de balans er eigenlijk meteen al is. De verwarring lijkt ergens buiten me geparkeerd te zijn.
Het is een kwestie van de verbinding blijven voelen met mijn hart. Je zou het ook de verbinding met gevoel kunnen noemen.

Voor mij komt het allemaal op hetzelfde neer, namelijk mijn aandacht op mijn lichaam houden.
Bam.
Back in verbinding.

Lukken moet

Tuurlijk sputtert dat hoofd: Ja, doe maar makkelijk! Alsof je dat zo simpel in stand houdt.

Ja en nee. Het is supersimpel en tegelijkertijd enorm moeilijk om je aandacht op je lichaam te houden. Of je zintuigen, for that matter. En nee, zeker niet makkelijk, want ons koppie wil altijd resultaat zien.

Neem ik me dit voor, dan moet het ook nog in een keer goed gaan en 24 uur per dag lukken. Sterker nog, mijn brein stoot het liefst direct door naar verlichting, nu we toch bezig zijn.

De worst

Daar begint het gesodemieter dus al. Want resultaat is niet in het nu. Resultaat is iets wat je nastreeft in de toekomst, een worst aan een stokje waar je achteraan rent.

Het is wat goeroes ons al duizenden jaren voorleven: concentreer je op je lichaam of je ademhaling en blijf in het nu. Het verleden is geweest, de toekomst loopt altijd anders dan we dachten, we hebben alleen het nu.

En toch vergeten we het steeds.

Terug naar het nu

De kunst is om niet boos te worden, maar jezelf liefdevol bij de lurven te grijpen en je aandacht steeds opnieuw terug te brengen naar dit moment. Het geleuter in je hoofd lekker laten voor wat het is.

Breng je aandacht naar je lichaam, je adem of je zintuigen, net wat voor jou werkt. Zonder te streven naar resultaat.

Check

Probeer maar eens. Check je linkerschouder… kan je ‘m laten zakken? En rechts? Haal je neus van het scherm af, kijk even naar binnen. Strek je nek, strek je rug. Ontspan je bovenbenen. Ga lekker zitten.

Briljant in eenvoud. Dus waarom is het dan zo verrot moeilijk om dit vol te houden?

Verschillende lagen

Ik ga een poging wagen: Ik denk dat dit een gevalletje is van appels en peren vergelijken. Het mentale en fysieke zijn namelijk verschillende lagen. Het zijn twee dimensies die niet met elkaar te vergelijken zijn.

Ons hoofd, de mentale laag, is heel geschikt om een idee vorm te geven. Hoe ga ik dit idee neerzetten in de wereld? Hoe ga ik het uitvoeren? Welk gereedschap heb ik hiervoor nodig? Heel praktisch en doelgericht, daar is ons brein goed in.

Maar dat geweldige idee verzinnen? Dacht ’t niet. Dat komt ergens anders vandaan. Je ziel? Je energetische blauwdruk? Hoe je het ook wil noemen: je voelt het als je ergens enthousiast over bent. In de fysieke laag.

Wil je het verschil ervaren? Je bent van harte welkom om een afspraak te maken of meer informatie aan te vragen.

Uitsmijter

Ik breek mijn hoofd er verder niet over, het is zondagochtend, tijd voor een gekookt eitje.

Nog zo’n breinkraker: ik schrijf dit op zondagochtend terwijl het bij jullie nog zaterdagavond is. Het voelt alsof ik een hele dag extra heb.

Wil ik dit artikel op zondagochtend bij jou in Nederland afleveren, dan hoef ik het pas zondagmiddag hier in Australië te schrijven en komt het toch op tijd bij jou aan. Vanuit jouw perspectief loop ik dus vooruit in de tijd.

Maar stel, er gebeurt nu iets geks in het nieuws, een brand of zo, dan weet ik dat dus later dan jij. Het is hier namelijk zondag 24 november en jullie weten het al een dag eerder, op zaterdag 23 november.

Loop ik nou voor of achter? Omdat het hier zondag is en bij jullie pas zaterdag?

Puzzeltjes

Je hoort het, ik ben weer terug in mijn hoofd, weg verbinding. Tijd om mezelf bij de lurven te grijpen.

Hoewel, mijn hoofd houdt wel van dit soort puzzeltjes. Ik besluit het even te laten spelen en mijmer nog wat voort. Het is tenslotte zondag.

Wil je ook de verbinding met jezelf herstellen en kan je daar een handje bij gebruiken?

Weet je welkom.

Elke week een nieuw artikel in je mailbox? Abonneer je dan -rechtsboven- op de EmotieGids. Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.