Emoties leiden altijd naar je Zelf
Overdonderd en overweldigd – hoe kom je eraan en hoe kom je ervan af?

Mijn hoofd is overdonderd. Ik merk dat het naar verbanden zoekt, patronen wil zien, zich op iets herkenbaars wil focussen. En daar zit de moeilijkheid: ik zit namelijk aan de andere kant van de wereld, down under.

Hetzelfde maar anders

Alles is hetzelfde hier in Australië, huizen zijn huizen en mensen zijn mensen. Maar die ekster in de tuin klinkt als een robotje. En de huizen zien eruit als Villa Kakelbont, van Pippi Langkous.

Ik logeer in Melbourne. Deze stad is ongeveer vier keer zo groot als onze hoofdstad met 430 inwoners per km2. Amsterdam heeft tien keer zoveel inwoners per km2, ruim over de 5000. Dit even voor de beeldvorming.

Stad is dorp

Dat heeft tot gevolg dat buiten het stadscentrum vrijwel alles laagbouw is. Elk huisje heeft een voortuin vol bloemen, een houten veranda, mooi versierd met houtsnijwerk en ramen met glas in lood. Bijna allemaal zijn vrijstaand.

De meeste huizen hebben ook de sfeer van Villa Kakelbont, met dezelfde ongeregeldheden; Hier een verroeste oldtimer in de tuin, daar een fiets waarvan de voorband is vervangen door een grasmaaier. Dat soort sjeu.

Kraakpand

Ik hou van dat ongeregelde, maar enige orde in mijn hoofd vind ik wel prettig en die mis ik nu. Ik ben hier natuurlijk ook nog veel te kort om ergens een patroon in te kunnen ontdekken. Melbourne is een ratjetoe van mensen, rare dierengeluiden en veel muziek.

Z0 liep ik gisteren door High Street, ik hoorde vrolijke noten uit een openstaande deur komen, dus ik wierp een blik naar binnen. Ik keek in een soort ruimte waarvan wij zouden zeggen: kraakpand. Inclusief afgebladderde verf, een half afgebroken muurtje ergens midden in de zaak en ruig uitziende types. Maar zo ziet een doorsnee café er in deze wijk dus uit.

Doorsnee café

Het stond er bomvol met stoelen, min of meer in een kring neergezet. Erop een man of 30 met strijkinstrumenten, veelal violen. Ze speelden een soort Ierse folkmuziek, opzwepend en vrolijk. Door de aftandse kleding van de mensen, en de vele baarden, leek het alsof ik in een middeleeuws café naar binnen gluurde.

De boodschap

Ik liep door en stapte in een trein die eruit zag als een tram waar in grote letters metro op stond. Om me heen scholieren en zakenlui zoals ik ze ooit in zuidelijk Afrika zag; keurig in pak, maar er is iets met die schoenen.

Om een lang verhaal kort te maken: het is wat overweldigend allemaal. Ik ben ondersteboven in down under. Het is steeds nét niet wat je ervan verwacht. In de war dus. Het leuke van EmotieCoaching is nu, dat deze emoties een boodschap hebben.

Mentaal overspoeld

Overweldiging en verwarring zijn allebei emoties die me duidelijk maken dat er veel informatie is binnengekomen. Te veel om mentaal te kunnen verwerken.

In tegenstelling tot het hoofd schijnt ons hart meer informatie te kunnen verwerken maar mijn beperkte geest wil zich niet overgeven aan het hart. Daar zit ie.

Kwestie van goed in het moment blijven, de verwarring maar even accepteren en erop vertrouwen dat de structuren vanzelf duidelijk worden.

Uitleg helpt

Dat klinkt misschien logisch, maar mijn hoofd kan dat in hectische tijden niet verzinnen dus deze uitleg helpt. Mijn hart neemt de leiding over en wacht af tot er een nieuw evenwicht gevonden is.

Sterker nog, nu ik het zo beschrijf merk ik dat de balans er eigenlijk meteen al is. De verwarring lijkt ergens buiten me geparkeerd te zijn.
Het is een kwestie van de verbinding blijven voelen met mijn hart. Je zou het ook de verbinding met gevoel kunnen noemen.

Verbinding

Voor mij komt het allemaal op hetzelfde neer, namelijk mijn aandacht op mijn lichaam houden.
Bam.
Back in verbinding.

Lukken moet

Tuurlijk sputtert dat hoofd: Ja, doe maar makkelijk! Alsof je dat zo simpel in stand houdt.
Ja en nee. Het is supersimpel en tegelijkertijd enorm moeilijk om je aandacht op je lichaam te houden. Of je zintuigen, dat werkt ook.

En nee, niet makkelijk, want ons koppie wil altijd resultaat zien. Neem ik me dit voor, dan moet het ook in een keer goed gaan en 24 uur per dag lukken. Sterker nog, ons brein stoot het liefst direct door naar verlichting, nu we toch bezig zijn.

De worst

Tsja. Daar begint het gesodemieter al. Want resultaat is eigenlijk zelden in het nu. Resultaat is een soort worst aan een stokje, waar je achteraan rent.

Het is wat goeroes ons al duizenden jaren voorleven: concentreer je op je lichaam of je ademhaling en kom steeds terug naar het nu. En toch vergeet je het steeds.

Terug naar het nu

Dan is het de kunst om niet boos te worden, maar jezelf liefdevol bij de lurven grijpen en je aandacht terugbrengen naar dit moment. Het geleuter in je hoofd laten voor wat het is.

Breng je aandacht naar je lichaam, je adem of je zintuigen, net wat voor jou werkt. Zonder te streven naar resultaat.

Check

Probeer maar even. Check je linkerschouder… kan je ‘m laten zakken? En rechts? Haal je neus van het scherm af, kijk even naar binnen. Strek je nek, strek je rug. Ontspan je bovenbenen. Ga lekker zitten.

Briljant in eenvoud. Dus waarom is het dan zo verrot moeilijk om dit vol te houden?

Verschillende lagen

Ik ga een poging wagen: Ik denk dat dit een gevalletje is van appels en peren. Hoofd en hart/lichaam werken namelijk op verschillende lagen. Het mentale en emotionele zijn twee dimensies die niet te vergelijken zijn.

Ons hoofd is heel geschikt om een idee, gevoeld in het hart, vorm te geven. Hoe ga ik dit idee neerzetten in de wereld? Hoe ga ik het uitvoeren? Welk gereedschap heb ik hiervoor nodig? Heel praktisch en doelgericht, daar is ons brein goed in.

Maar dat geweldige idee verzinnen… dacht ’t niet. Dat komt ergens anders vandaan. Je ziel? Je energetische blauwdruk? Hoe je dat ook wil noemen, je voelt het in je hart.

Uitsmijter

Ik breek mijn hoofd er verder niet over, het is hier zondagochtend, tijd voor een gekookt eitje. Nog zo’n breinkraker: ik schrijf dit op zondagochtend terwijl het bij jullie nog zaterdagavond is. Ik heb bijna een hele dag extra om dit artikel te schrijven.

Wil ik het op zondagochtend in je mailbox afleveren, dan hoef ik het pas zondagmiddag te schrijven en komt het toch op tijd bij jou aan. Vanuit jouw perspectief loop ik dus vooruit in tijd.

Maar stel, er gebeurt nu iets geks in het nieuws, dan weet ik dat dus later dan jij. Het is hier namelijk al zondag 24 november en jullie weten het al een dag eerder, op zaterdag 23 november. Loop ik nou voor of achter? Omdat het hier zondag is en bij jullie pas zaterdag?

Puzzeltjes

Je hoort het, ik ben weer terug in mijn hoofd, weg verbinding. Tijd om mezelf bij de lurven te grijpen.
Hoewel, mijn hoofd houdt wel van dit soort puzzeltjes. Ik laat het even spelen en mijmer nog wat voort. Het is tenslotte zondag.

Wil je ook de verbinding met jezelf herstellen en kan je daar een handje bij gebruiken? Weet je welkom. Mijn werktijden zijn iets beperkt door het tijdsverschil: tussen 8 en 12 uur ’s ochtends (Nederlandse tijd) kunnen we een online sessie inplannen.

Elke week een nieuw artikel in je mailbox? Abonneer je dan -rechtsboven- op de EmotieGids. Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.