Emoties leiden altijd naar je Zelf
Hoe pijn me terugtrekt in mijn lichaam

Begin volgende week vertrekken we voor een kleine drie maanden naar de andere kant van de wereld. Het gaat om een lang gewenst vriendenbezoek. De wens kwam vooral van daar.

Gele brief

Een paar maanden geleden vond ik een brief op de mat. Drie handgeschreven gele velletjes in een gele envelop. De brief beschreef hoe heerlijk het zou zijn als we kwamen: de sappige avocado’s uit de achtertuin, de zomerzon en de livemuziek die we niet mochten missen. En dat was nog maar het eerste velletje.

De volgende pagina’s beschreven onder andere een reisje naar Tasmanië en, als kers op de taart mochten we tussendoor ook gewoon een boek lezen.
De liefde droop van de letters. Het was duidelijk, we werden verwacht. Wij kregen er ook zin van.

Spannend

Sinds we besloten om te gaan, heb ik mijn schouders een tikje hoger zitten dan normaal. Ik vind het best spannend. Niet om daarheen te gaan, maar om het hier zo lang achter te laten. Dat is voor mij de eerste keer. En ook de laatste trouwens.

To do

Ik moet nog veel dingen doen voor ik weg kan: een verhuizing regelen, plafonnetje schilderen, contract opstellen, werk voorbereiden zodat dat doorloopt, 4e kwartaal naar de boekhouder brengen, en, pling! een berichtje dat we vanavond een logee krijgen, dus het logeerbed verschonen.

Tussendoor nog een paar wasmanden leegwassen (what was I thinking?!), zomergoed strijken en een koffer inpakken. Schat, denk je aan de zorgverzekering? Oh ja. En er moeten cadeautjes mee, had jij al iets bedacht? Oh zuut, was die reisverzekering al aangepast?
De todo-lijst groeit met de minuut.

Pijn

Dan schiet er een felle pijnscheut door m’n kaak. Oh nee! Nee nee nee! Niet nu! Die kies moest er maanden geleden al uit, maar met mijn heksenmiddeltjes had ik dat kunnen uitstellen. In de tussentijd geen centje pijn aan gehad.

Tot nu.
Hoe had ik dat vorige keer ook al weer opgelost? M’n hand gaat als vanzelf naar mijn wang… oeh, door de warmte lijkt het nog pijnlijker te worden.

Tandarts bellen? Maar die zei destijds dat het een lastige operatie zou worden. Terwijl ik over drie dagen het vliegtuig in moet, met al die vieze bacteriën via de airco. Nee, ik kan beter even dat flesje kruidnagelolie opsnorren. Wat een slechte timing zeg.

Mezelf kwijt

Hoe voel ik me eigenlijk? Pijn ja, maar verder? Ik merk dat het niet makkelijk is om dat uit te vogelen. Ik ben mezelf kwijtgeraakt in deze hectische tijd voor vertrek. Geen wonder dat die kies opspeelt. Die fluit me linea recta terug mijn lijf in. Nu ik me op de pijn richt, herinner ik me weer hoe het werkt: concentreren op je lichaam, dan kom je terug in het nu. Dat was de truc.

Toegeven

Nu ik weer voel, merk ik pas hoe hondsmoe ik ben. En nerveus. Klik op het cijfer voor meer info (1 Nerveus hoort bij de emotiegroep Angst. Een emotiegroep die gaat over dualiteit, waarbij er sprake is van een ik en de vijandige buitenwereld. ) Misschien even een dutje doen? To do or not to do. Ik lig nooit ’s middags, maar de spanning van de afgelopen tijd eist zijn tol. Ik neem de ruimte om de to do’s lekker te laten en geef toe aan mijn vermoeidheid… slapen.

Energie

Als ik na een half uurtje wakker word, voel ik me lichamelijk niet veel beter. Mijn kaak bonkt nog steeds en mijn lichaam voelt aan als een blok beton. Maar mezelf een dutje gunnen is iets wat ik niet ken. Het doet me enorm goed en geeft me energie op een ander vlak.

Ik hijs me uit bed en sjouw mezelf naar de badkamer om het flesje kruidnagelolie te zoeken. Ik ga echter aan de slag met hernieuwde energie: verhuizing regelen, plafonnetje schilderen, contract opstellen, werk voorbereiden, 4e kwartaal naar de boekhouder brengen, en pling! een berichtje dat we vanavond een logee krijgen: gezellig!

Liefdevol gebaar

Het komt goed. Ik merk dat de spanning óf het allemaal lukt, me meer energie kost dan de klusjes an sich. Mezelf een dutje gunnen blijkt wonderen te doen. Niet vanwege de rust, maar vooral om het liefdevolle gebaar naar mezelf.

Simpelweg toegeven

Herken je het? Dat je maar door, door, doorgaat? Dat je de tijd niet neemt om op te merken hoe moe je wordt van de haast in je hoofd?
Probeer het eens; simpelweg toegeven aan iets wat er aan je trekt. Niet eerst even dit afmaken of straks als … maar gewoon nu doen, wat je nu wilt.
De boel de boel laten, al is het maar 10 minuten. Dat geeft ongekend veel energie. Omdat je je energetische flow volgt. Daar worden we blij van.
En… véél bevredigender dan het afvinken van je todo-lijst.

Kom je dingen tegen waar je een handje bij kunt gebruiken? Weet je welkom. Ik hoor graag je bevindingen.

Elke week een nieuw artikel in je mailbox? Abonneer je dan -rechtsboven- op de EmotieGids. Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.