Emoties leiden altijd naar je Zelf
Hoe blijf je in het moment – gelijk een zeehond?

Kijk, dit is wat ik hoog op mijn prioriteitenlijst heb staan. 
Zo ontspannen te genieten als deze zeehond. Het water op het randje van je lip. Volledig open, wat er ook gebeurt. Acceptatie van het moment en dat wat komen gaat.(1  https://www.youtube.com/watch?v=F2hc2FLOdhI )

Vakantie

Ik sta met een voet in de auto op weg naar Hongarije. Ik ga vakantie vieren en oefenen om in het moment te blijven. Proberen mijn aandacht te houden bij precies dat wat ik op dat moment ervaar en doe. Of niet doe.
Geen email checken of ander internet-geneuzel, dat leidt zo af.

Oefenen met dat wat is

Ik ben nieuwsgierig hoe dat gaat. Ik oefen dit al heel lang maar door de dagelijkse taken die ik mezelf opleg, vervliegt de aandacht nog wel eens. Vakantie is bij uitstek de gelegenheid om dit soort oefeningen te doen. Zonder afleiding, behalve de mensen om me heen. De interactie toelaten en alle emoties welkom heten. Observeren wat het contact in mij teweeg brengt.

Wat doet dit met je?

Het blijft oefenen. Steeds weer terug naar dit moment. 
Hoe voelt dit in je lichaam? 
Hoe reageert je lichaam op de buitenwereld? 
Wat komt er voorbij aan emoties?
En jeetje, hoe snel vliegt het moment voorbij… Daar is alweer een nieuw moment, met nieuwe reacties van je emoties, voelbaar in je lichaam. 

Observeren

Voortdurend verliezen we ons in gedachten. Kijk eens of dit lukt: Zo gauw je je gedachten opmerkt, is er ruimte tussen jou en de gedachte. Dan ben je in de positie van observator. Breng dan je aandacht terug naar je lichaam. Wees een monnik in de beoefening van het observeren
Haal je aandacht steeds opnieuw terug. Naar je lichaam of naar je gedachten. Zolang je er maar van een afstandje naar kijkt. Dondert niet waarnaar.

Zwembad

Zo, en nu mijn zwempak inpakken. Eigenaardig eigenlijk. Ik ga niet zwemmen, dat weet ik nu al. Ik hou niet van zwemmen en ik hou niet van zon. En toch moet dat zwempak mee. Ik peins over het waarom en zie mezelf als kleuter op de rand van het zwembad balanceren. Mijn lievelingsoom Wessel spoort me vanuit het water aan: Kom! Spring maar!

Angst

Ik zie hoe ver weg hij staat en voel dat mijn denken stopt. Mijn lichaam wil springen maar angst weerhoudt me. Ik hoor de vertrouwde stem van mijn oom roepen. Daardoor overwin ik de angst en ik spring. Ik ben onder de indruk van het geweld van het water: Het geluid, de koude spetters, de klap, m’n longen die in elkaar gedrukt worden door de druk van het water. En dan de warme huid van mijn oom.
Elke sprong weer moet ik de angst bedwingen, maar het plezier is te groot dus ik spring.

Alles verandert

Er drijven meer herinneringen over water naar boven. Ook minder leuke. Die zullen ermee te maken hebben dat ik niet meer van zwemmen hou. Na elke vakantie leg ik mijn zwempak weer ongebruikt in de kast.
Maar ik hou de natuurwet Alles verandert in gedachten en stop het zwempak ook dit jaar weer in mijn koffer. Ik wil mezelf niet het label Ik-hou-niet-van-zwemmen opplakken. Wat nou als ik deze vakantie ineens wel wil?

Ik wil open blijven staan voor ervaringen. Net als toen ik klein was. Wie weet lig ik straks net als die zeehond te genieten van het kietelende water op het randje van mijn lip.


Doe je mee met de oefening? Deel je ervaring, ik ben benieuwd!

Update: Lees hier het vervolg over hoe ik inbrak op de crematie van mijn ouwe tante uit Parijs, geleid door mijn emoties. De kracht van het nu in de praktijk. Zoiets verzin je toch niet?!

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoach sessie voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.