Emoties leiden altijd naar je Zelf
Hoe blijf je in het moment – gelijk een zeehond?

Kijk die foto, staat hoog op mijn prioriteitenlijstje om zo ontspannen te kunnen genieten van het moment… het water kabbelend op het randje van je lip. Volledig open, wat er ook gebeurt. Acceptatie van het moment en dat wat komen gaat.(1  Een inspirerende Tedtalk over het belang van emotionele gezondheid van de psycholoog Guy Winch.
)

Vakantie

Morgen vertrek ik naar Hongarije om vakantie te vieren en te oefenen met in het moment blijven. Ik ga, als oefening, proberen mijn aandacht te houden bij precies dát wat ik op dat moment ervaar en doe. Of niet doe.
Geen email of ander internet-geneuzel, dat leidt af.

Oefenen met dat wat is

Ik ben nieuwsgierig hoe dat gaat. Ik oefen dit al heel lang maar door de dagelijkse taken die ik mezelf opleg, vervliegt mijn aandacht nog wel eens. Vakantie is bij uitstek de gelegenheid om dit soort oefeningen te doen. Zonder afleiding, behalve van de mensen om me heen. Het doel is om elke interactie volledig toe te laten en alle emoties welkom te heten. Observeren wat contact in mij teweeg brengt.

Wat doet dit met je?

Het blijft oefenen. Steeds weer terug naar dit moment. 
Hoe voelt dit in je lichaam? 
Hoe reageert je lichaam op de buitenwereld? 
Wat komt er voorbij aan emoties?
En jeetje, hoe snel vliegt het moment voorbij… Daar is alweer een nieuw moment, met nieuwe reacties van je emoties, voelbaar in je lichaam. 

Observeren

Voortdurend verliezen we ons in gedachten. Kijk eens of dit lukt: Zo gauw je een gedachte opmerkt, is er ruimte tussen jou en de gedachte. Dan ben je in de positie van observator. Breng dan je aandacht terug naar je lichaam. Wees een monnik in de beoefening van het observeren
Haal je aandacht steeds opnieuw terug. Naar je lichaam of naar je gedachten. Zolang je er maar van een afstandje naar kijkt. Dondert niet waarnaar.

Zwembad

Zo, en nu mijn zwempak inpakken. Eigenaardig eigenlijk. Ik ga niet zwemmen, dat weet ik nu al. Ik hou niet van zwemmen en ik hou niet van zon. En toch moet dat zwempak mee. Ik peins over het waarom en er verschijnt een beeld van mezelf als kleuter op de rand van het zwembad. Mijn lievelingsoom Wessel spoort me aan vanuit het water: Kom! Spring maar!

Angst

Ik zie hoe ver weg hij staat en voel dat mijn denken stopt. Mijn lichaam wil springen, maar angst weerhoudt me. Ik hoor de vertrouwde stem van mijn oom roepen. Daardoor overwin ik mijn angst en spring. Oef… het geweld van dat water! ’t Geluid, de koude spetters, de klap van het water, m’n longen die in elkaar gedrukt worden door de druk. En dan… sterke armen en de warme huid van mijn oom.
Elke sprong weer moet ik de angst bedwingen, maar het plezier is te groot, dus ik spring.

Alles verandert

Er drijven meer herinneringen over water naar boven. Ook minder leuke. Die zullen ermee te maken hebben dat ik niet meer van zwemmen hou. Na elke vakantie leg ik mijn zwempak weer ongebruikt in de kast.
Maar, in gedachte de natuurwet Alles is continue in verandering, neem ik mijn zwempak ook dit jaar weer mee. Ik wil mezelf niet het label Ik-hou-niet-van-zwemmen opplakken. Wat nou als ik deze vakantie ineens wel wil?

Elk moment nieuw en elke ervaring welkom heten, net als toen ik klein was.
Wie weet lig ik straks net als die zeehond, te genieten van het kietelende water op het randje van mijn onderlip.


Doe je mee met de oefening? Deel je ervaring, ik ben benieuwd!

Update: Lees hier het vervolg over hoe ik inbrak op de crematie van mijn ouwe tante uit Parijs, geleid door mijn emoties. De kracht van het nu in de praktijk. Zoiets verzin je toch niet?!

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoach sessie voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.