Emoties leiden altijd terug naar jezelf.
Wat vertellen m’n emoties mij over het drama in Utrecht?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb geen televisie en geen krant. Daarmee gaat 95% van het dagelijkse nieuws aan me voorbij. Ik krijg daar wel eens -gepikeerde- opmerkingen over, maar ik verkies liever een scheef gezicht van de buurvrouw dan een dagelijkse bak ellende over me heen.

Ik druk me wat kort door de bocht uit, zeker als je bedenkt wat een verschrikkelijk drama er is gebeurd zoals laatst in Utrecht. Het is niet dat ik daar niets bij voel, integendeel. Het grijpt iedereen aan vermoed ik, zoiets laat je niet onberoerd. Tegelijkertijd verklaart het ook waarom ik het nieuws niet volg, want…

Wat moet ik met die beroering?

Elk jaar bezoek ik mijn moeder in Spanje en ik vind niks heerlijker dan zo even meedraaien in hun dagelijkse ritme. Behalve ’s avonds, zo rond 20 uur als de tv aangaat voor het nieuws. Het valt me op dat er, in tegenstelling tot 20 jaar geleden, bij bijna alle onderwerpen nu beelden worden vertoond. De impact die dat heeft! De laatste keer dat ik mee keek ging het over een jongetje. Het verhaal erbij ben ik vergeten maar de beelden plakken maanden later nog in mijn geheugen.

Hoe ga ik daar nu mee om als EmotieCoach?

Het zijn onze gedachten die met het verhaal aan de haal gaan. En die gedachten roepen allerlei emoties op. Mogelijk heb ik een rijke fantasie maar mijn gedachten gaan volledig los op het nieuws. Er komen allerlei stemmetjes voorbij.

In het geval van dat jongetje gaat dat als volgt: Je moet wat doen! Doneren is niet genoeg, je moet er heen! Waarom maak je daar geen tijd voor?? Je kunt dekens inzamelen! Kijk naar Greta Thunberg uit Zweden met haar protest over het klimaat. Ze krijgt een internationale revolutie onder scholieren op gang! Zo’n jong meisje! Dus geen smoesjes!

Misschien herkenbaar?

De emoties die volgen uit zo’n tirade zijn niet mals!

Gevolg? Ik voel me steeds minder waard. Ik zoek in mijn hoofd naar bewijs dat ik best waardevol ben en vind niks meer. Zeker niet als het gaat over mijn bijdrage aan het klimaat, de bescherming van de regenwouden of vluchtelingenhulp. Allemaal onderwerpen die me aan het hart gaan, waarvoor ik in mijn leven best tijd had kunnen inruimen en in actie had kunnen komen… maar niet gedaan heb.

Al vrij snel krampen mijn emoties van me-waardeloos-voelen steeds harder…

… richting de-totale-zinloosheid-van-het-bestaan en hoe we er een potje van maken hier op aarde. En, aangezien we met z’n allen één zijn, is dat míjn schuld, ligt het wereldleed op míjn schouders en is deze ellende míjn verantwoordelijkheid.

Zelfs nu ik dit opschrijf, voel ik mijn energie weglekken. En, hoe meer ik in deze gedachten-tornado mee ga, hoe slechter ik me voel.

Deze emoties wijzen me er echter op dat mijn gedachtegang niet klopt.

Als ik nu zou vertrekken om te gaan helpen in bijv. Afrika zou ik m’n gezin en pleegkinderen niet kunnen verzorgen én ik zou m’n klanten niet kunnen bijstaan. Waar ik trouwens ook veel behendiger in ben, dan in het graven van waterputten.

Ik kan een tv aanschaffen en elke avond naar het nieuws gaan kijken… me opwinden over politieke debatten… meepraten over de actualiteit. Maar ik voel weerstand bij de gedachte alleen al. De emotie ‘weerstand’ hoort bij de categorie Afkeer. En die wijst ons de niet-weg.

Zoals Vreugde ons leidt naar wat bij onze essentie past, zo roept Afkeer:

Bijsturen! Je gaat van je pad af! Dit is niet voor jou!

Zo kunnen we onze emoties gebruiken om een leven te creëren wat past bij wie we in essentie zijn. Zoveel mensen zoveel zinnen. Reken maar dat Greta Thunberg haar passie volgt. Zij heeft op jonge leeftijd haar pad al gevonden! Net zoals ik mijn vreugde volg, door mensen te helpen met de vertaalslag van hun emoties. Zo doen we waar we goed in zijn.

Wat er in Utrecht gebeurde is helaas niet meer terug te draaien.

Maar er verandert ook niets aan de uitkomst, of ik me er nu over opwind of niet. Ik verkies het laatste zodat ik mijn energie behoud om vreugde te brengen aan de mensen in mijn directe omgeving. Een lekker maaltje bereiden voor als de jongens moe thuiskomen van het werk. Morgen naar de speeltuin met de kleine. Simpel misschien, maar daarmee brengen zij mogelijk ook weer vreugde in hún omgeving.

Ik geloof sterk in de kracht van het ripple-effect op micro niveau.

Zoals een dominosteentje van 1 mm het Empire State Building kan omgooien, zo kunnen wij ook onze liefde verspreiden.

Als we allemaal onze passie volgen komt misschien niet alles, maar wel verschrikkelijk veel, op z’n pootjes terecht.

Heb jij je passie in het leven al gevonden? Deel het in de reacties, ik hoor het graag!

Uiteraard is er in deze sessie meer besproken dan ik kan beschrijven. De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. Wil je ook ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.