Emoties leiden altijd naar je Zelf
Waarom trauma geen status quo is

Moet je trauma bezien als status quo? Als permanente staat van zijn voor de rest van je leven?
Let’s talk trauma guys.
Het eerste wat bij me opkomt is Bleeeeh nee. Het woord alleen al. Waarom krijg ik daar instant een rotgevoel van? Aanleiding is de lezing van Manon Uphoff voor Brainwash.

Definitie

Eerst maar ’s definiëren: Trauma is dat wat lichamelijk of geestelijk stuk is. Volgens Van Dale:

trau·ma (de/het; v(m) en o; meervoud: trauma’s, traumata)
1 verwonding
2 (psychologie) hevige geestelijke aandoening die een stoornis veroorzaakt

Zoals we zien zit er ook een waardeoordeel in: het moet namelijk een hevige aandoening zijn. Daar ben je mij al kwijt, want wie bepaalt dan hoe hevig dat moet zijn? En hoe bepaal je dat?

Stoornis

Vervolgens het woord stoornis. Ook maar even opgezocht, dat betekent hinder of beletsel. Kijk, dat verzacht de boel weer enigszins. Want wat hinder is, daar kan alleen de persoon zelf iets over zeggen. Een ander kan niet voor jou bepalen of jij ergens hinder van hebt. Nouja, zolang jijzelf geen overmatig hinder veroorzaakt. Maar dan zitten we aan de extreme kant van trauma. Die sluit ik even uit voor dit artikel.

Trauma vaag en ongrijpbaar

Bijna elke nieuwsbrief in mijn mailbox bespreekt dit thema. Steeds geeft het mij een ondefinieerbaar gevoel van zwaar, zwart, diep verscholen verdriet, angst en meer. Vooral dat en meer: dat is nog naarder dan de woorden ervoor, want vaag en ongrijpbaar. (Klik voor meer info op het cijfer 1Uiteindelijk geeft een woord niet een gevoel, het gaat om mijn gedachten en associaties bij dit woord. De emoties die ik erbij krijg zijn slechts feedback op die associaties.)

Mens met trauma

Pff, wat een lange inleiding. Waar ik naar toe wil, is de samenvatting van Uphoff: (…) en de mens met een trauma gewoon weer zien als een mens met een trauma. 

Uphoff breekt een lans voor wat trauma met mensen doet: het creëert afscheiding, een asymmetrische wereld van mensen mét trauma en mensen zonder. Daar had ze me.

Want het is inderdaad zo dat mensen die iets hebben meegemaakt dat er flink is ingehakt, zich anders voelen. En ook dat zij door de buitenwereld als ‘anders’ bezien worden. Dus afscheiding, ja.

Trauma is geen status quo

Maar waar ik het pertinent niet mee eens ben, is de regel ‘(…) dat we de mens met een trauma gewoon weer zien als een mens met een trauma’. Alsof trauma een permanente staat van zijn is!
Nee, lieve mensen! Driewerf nee!
(En ik hou niet van uitroeptekens hè, kun je nagaan hoezeer me dit aan het hart gaat… Wel 3 stuks!)

Mens is energie

Energie stroomt en is continu in beweging. Wij mensen zijn energetische wezens. Dus wij kunnen nooit een conclusie trekken over onze staat van zijn. Die is namelijk continu in beweging. Soms minimaal, ja.
En dan kan een beetje hulp fijn zijn, om te kijken waar het wél stroomt. Maar begin je met zo’n conclusie, –laten we de mens met een trauma gewoon weer zien als een mens met een trauma-, dan zet je jezelf direct vast: Eens een trauma, altijd een trauma.

Alles is in verandering

Mensen hebben soms een aandoening waar ze last van hebben. Maar dat is niet per definitie een permanente staat van zijn, een status quo. Ook al niet, omdat we daarmee de natuurwet Alles is altijd in verandering uitsluiten. En Van Dale zegt dat een natuurwet een wet is, waar niet van af te wijken valt. Ik bedoel maar.

Geen conclusies

EmotieCoaching is gebaseerd op (onder andere) deze natuurwet. Als het over mensen gaat, dan zijn er geen conclusies te trekken: Alles is namelijk altijd in beweging. Ook wij.

Dat kan een beetje spannend voelen voor ons ego, maar voel eens wat dit doet met je hart. En met je ziel. Geen conclusies, geen vastzetten van trauma’s, ziektes en wat dies meer zij. Geen labels. Alles is mogelijk.

Ego bakent af

Wij zijn continu in beweging. Elke dag is een nieuwe dag. Elk moment mag je nieuwe keuzes maken, principes overboord gooien en nieuwe conclusies trekken. Jezelf opnieuw uitvinden.

Niets staat in steen gebeiteld. Wij hebben ongekende mogelijkheden. Dat dat misschien wat ongemakkelijk voelt, is slechts je ego dat opspeelt. Ons ego is gek op zekerheden, conclusies, principes. Alles lekker afgebakend, das veilig.

Belangrijke vraag

Voor sommigen van ons, is het angstaanjagend om dit onder ogen te zien. Want wat blijft er van ons over zonder conclusies? Wie ben ik nog zonder mijn aandoening? Dat is een relevante vraag. Een belangrijke vraag, méér dan het onderzoeken waard.

Angst parkeren

Gun jezelf de vrijheid om die vraag te stellen. Neem de ruimte om elke conclusie over jezelf overboord te gooien. Gewoon, als onderzoekje. En kijk eens hoe dat voelt. Komt er angst op? Logisch, het ego houdt hier helemaal niet van.

Laten we die angst even parkeren: Hallo ego, ja dit is nieuw en eng, maar ik bepaal nu even dat jij op de achterbank zit. Je mag meerijden, maar ik zit achter het stuur.

Lukt het dan om de ruimte te voelen en de vrijheid te nemen om deze simpele vraag te stellen: Stel dat dit trauma geen status quo is… wie ben ik dan? Wie zou ik kunnen zijn, als dit geen permanente staat van zijn is?

We zijn heel

Het durven stellen van zo’n belangrijke vraag is al een stap op weg naar heling. Wij zijn in essentie heel, met of zonder trauma. Als je je maar geen slachtoffer voelt van waar je op dit moment staat. (Klik op het cijfer voor meer info 2 Slachtofferen komt uit emotiegroep Schuld/Schaamte. Dit is de emotiegroep met oordelen, schuldwijzerij, meer/minder, alles wat wijst op ongelijkwaardigheid, vanuit jezelf of de ander. Het mooie hiervan is dat deze oordelen een uitnodiging zijn om tot zelfacceptatie te komen. )

Vrijheid

Laten we onszelf en elkaar niet vastzetten met woorden. Wij zijn zoveel meer dan wat we kunnen omschrijven. En, als alles aan verandering onderhevig is, zijn we per definitie elk moment nieuw. Aan ons om de volledige ruimte te benutten van dat nieuwe. Pak die ruimte. Gun jezelf die vrijheid.

Gewoon, om eens te onderzoeken hoe dat voelt.

Ik hoor graag je bevindingen. Kom je dingen tegen waar je een handje bij kunt gebruiken? Weet je welkom.

Elke week een nieuw artikel in je mailbox? Abonneer je dan -rechtsboven- op de EmotieGids. Lekker positief en duurzamer dan de krant. 

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. 
Wil je ervaren wat een EmotieCoachsessie® voor jou kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086.