Emoties leiden altijd naar je Zelf
Hoe ga je met verdriet om – zelfs als je een heel zwaar leven hebt?

Ik zit voor mijn camperbusje tussen de madeliefjes. Een merel hipt om me heen en pikt een worm uit het gras.  Een duif koert er lustig op los. Ik luister een podcast van Sadhguru. Hij legt uit dat je de inhoud van je leven niet kunt veranderen, maar wel je kijk er op. 

Het leven gaat niet over context

‘Three men are at work. One man is asked, what are you doing? He says: I am cutting stones, can’t you tell?! The second man’s answer to the same question is: I am here to work. I do as I am told, so I can feed my family. The third man asked, smiles joyfully and answers: I am building a temple!
The context for the three men is the same. Life is not about the context, it is the way you experience it. ‘ (Voor nederlands klik op het 1-tje) 1 Drie mannen zijn aan het werk. Op de vraag: Wat ben je aan het doen? zegt de eerste man: Ik hak stenen, zie je dat niet?! De tweede man antwoordt: Ik werk hier. Ik doe wat me gevraagd word zodat ik m’n gezin kan voeden. De derde glimlacht vrolijk en zegt: Ik bouw een tempel!
De omstandigheden zijn voor alledrie de mannen gelijk. Het leven gaat niet over de context, het gaat erom hoe je deze ervaart.

Een voorval in de tram

Het deed me denken aan een voorval vorige week, toen ik in tram 17 zat. Een zware oudere man liet zijn kaartje op de grond vallen. Hij schatte de afstand en concludeerde dat hij de grond niet zou halen zonder om te vallen in de snel optrekkende tram.

Hangend aan de paal

Zijn hand zocht steun aan de rugleuning van zijn vrouw. Langzaam boog hij naar voren. Hangend aan de paal achter de zitting zeeg hij neer, tot hij met twee knieën op de grond zat. Nog met zijn ene hand wit verkrampt aan de paal, viste hij met zijn andere het kartonnetje van de grond. Grommend trok hij zich op, de finish in zicht. Terwijl hij zijn evenwicht hervatte, griste zijn vrouw het ticket mopperend uit zijn handen. 

Knielen voor de koelkast

Het beeld haalde een herinnering bij mij naar boven aan het wekelijkse boodschappenritueel van mijn overleden man. Elke zaterdag ruimde hij, ook op zijn knieën, de koelkast in, de volle boodschappentas ernaast. Ik werd een beetje verdrietig van die herinnering. En toen gebeurde er iets opmerkelijks: het golfje verdriet verdween, maar mijn geest ging op zoek naar meer.  

Op zoek naar meer

Een jarenlang ingesleten patroon werd me ineens duidelijk: Verdriet komt op en verdwijnt bijna net zo snel weer. Maar mijn geest zoekt vervolgens met een rotvaart naar meer verdrietige herinneringen. 

Verdriet komt en gaat, dat is wat emoties doen. En direct komt er een patroon op gang van zoeken naar redenen waarom we verdrietig zijn, gaan we meer herinneringen ophalen en ons slachtoffer voelen van onze verdrietige gedachten. Terwijl de realiteit is dat ik in een rijdende tram zit, nog nagloeiend van een heerlijke dag spelen met mijn oppaskind. Hoezo zoeken naar meer verdrietige herinneringen? Geen wonder dat we zo makkelijk in de soep draaien. 

Ons grotere zelf

Terug naar de werkende mannen. Het is een keuze: Ben je een loonslaaf of ben je een tempelbouwer? Wij denken dat we onze gedachten zijn, maar gedachten zijn slechts een leuk stukje gereedschap van ons daadwerkelijke grotere zelf. 

Ongelukkig zijn is…

Sadhguru sluit af met de woorden: Unhappiness is: Life is not happening the way you think it should happen. So how you think is what defines your happiness. (2 Ongelukkig zijn is: Het leven gaat niet zoals je denkt dat het zou moeten gaan. Dus hoe je denkt is wat je geluk bepaalt.)

Observeren in plaats van identificeren

Sadhguru zegt: Kies voor het bouwen van een tempel. Wat mij betreft zijn we veel meer dan onze gedachten. Laten we wat vaker de fratsen van onze sputterende geest observeren in plaats van ons ermee te identificeren.

Wil je weten waarom ik de titel Ik heb een heel zwaar leven… koos? Kijk dan naar deze classic van Brigitte Kaandorp.

2 Comments
Rowena
Rowena

Geweldig stukje! Heel duidelijk en herkenbaar en Brigitte Kaandorp is hilarisch. Ik kan me herinneren dat ik in mijn puberteit net zo lang ging nadenken over alle erge dingen in het leven tot ik eindelijk even kon huilen, want daar had ik dan zo’n zin in…

Henriette
Henriette

Precies! Zo manipuleren we ons gevoel. De emotie komt als feedback op de gedachte. Prachtig systeem als je dit eenmaal doorziet.
Ik wens je een fijne mooie-gedachten-dag! 🙂