Emoties leiden altijd terug naar jezelf.
Hoe kom je los van verwachtingen – zelfs als je moeder zondags klaar zit met de Hema-tompoucen?

Het is bijna moederdag. Voor Riet aanleiding om een afspraak te maken voor een EmotieCoach-sessie: ‘Mijn moeder heeft al gebeld of ik langs kom. Ik heb er zó geen zin. Niet dat ik haar niet wil zien, maar vanwege het opgelegde gedoe. Ik walg er van. Het gaat alleen maar om geld. Ik wil me niet laten manipuleren door de commercie, maar mijn oude moedertje dus wel. Hoe ga ik daar nou mee om?’

Moederdag

Ik vraag Riet naar het moment waarop haar emoties verkrampten. Ze gaat terug in haar gedachten: ‘Mijn moeder belde en ik wist eigenlijk al voor ik opnam, dat het over moederdag zou gaan. Ik vraag Riet wat ze voelde op het moment dat de telefoon ging: ‘Ik aarzelde of ik op zou nemen maar ik wist ook dat ik er niet onderuit kwam. Zo gaat het elk jaar.’

Emoties gaan over gedachten

Ik leg uit dat aarzelen een emotie is uit de categorie Afkeer. Afkeer klinkt als een zwaar woord, maar dit is de naam voor een groep emoties die je de weg wijzen die niet bij je past -op dit moment. En omdat emoties altijd over het huidige moment gaan, zegt de aarzeling niets over of je wel of niet bij je moeder langs zou moeten gaan, maar hij zegt iets over het moment dat de telefoon ging en de gedachte of je op zou nemen of niet.

Emoties zijn boodschappers

Volgens de EmotieCoach-methode is ons hele palet aan emoties onder te verdelen in acht categorieën: Liefde, Angst, Vreugde, Afkeer, Verdriet, Boosheid, Verbazing en Schuld/Schaamte. Deze emotie-categorieën geven feedback op onze gedachten. Iedere emotiegroep heeft zijn eigen boodschap en die boodschap geeft aan of dat wat je zojuist dacht, klopt bij wie jij in essentie bent. En daarbij geldt, ik herhaal het nog maar ‘s: emoties geven altijd feedback op het nu.

Aarzeling

Onze gedachten daarentegen gaan vaak over toen en straks. Daarmee roepen ze emoties op die je een boodschap geven over die gedachte. Riet voelde een aarzeling, en die waarschuwde haar dat het opnemen van de telefoon op dat moment geen goed idee was. Riet vertelt dat ze ‘besloot’ niet naar de waarschuwing te luisteren.

Misselijk

Ze drukte de emotie weg en nam het telefoontje aan. Besloot staat tussen aanhalingstekens omdat dit soort beslissingen meestal niet bewust genomen worden. Het zijn oude patronen, ooit functioneel geweest toen je klein was maar nu niet meer.
Riet vervolgt met dat haar moeder vroeg of ze langskwam en Riet voelde door de intonatie dat dit geen open vraag was, maar een mededeling. ‘Ja mam. Oké. Ja. Tot zondag dan. Dag.’ Riet had direct spijt van haar toezegging en vertelt dat ze zich een beetje misselijk voelde toen ze ophingen.

Emotiegroep Afkeer

Er zijn nu een paar emoties voorbij gekomen. Eerst de aarzeling: die drukte ze weg. Daarna kwam er misselijkheid op. Dat is een logisch gevolg van het negeren van de eerste waarschuwing. Als we niet naar onze emoties luisteren, dan moeten ze harder krampen om hun boodschap duidelijk te maken. Een aarzeling mondt dan uit in misselijkheid, wat ook bij de emotiegroep Afkeer hoort.

Spijt

Riet begrijpt nu waarom ze de rest van de dag chagrijnig was. Vooral als we de inhoud van het telefoontje met haar moeder onder de loep nemen. Riet had het woord spijt laten vallen en daar gaan we nog even op in. Riet had er spijt van dat ze niet eerlijk tegen haar moeder was geweest. ‘En,’ voegt ze eraan toe: ‘Ik verwijt het mijn moeder ook dat ze zich zo in de maling laat nemen door dat commerciële gedoe.’ Als ik Riet vraag hoe ze zich voelt nu ze dit zegt, antwoordt ze: ‘Ik heb vooral mezelf ermee want ik voelde me de rest van de dag rot.’
‘En hoe voelt het nu, op dit moment, als je dat zegt?’
‘Niet goed. Verkrampend, ik weet er geen ander woord voor. Maar wat moet ik er nou mee?’

Verwijt

Het verwijt waar Riet over praat, valt in de categorie Schuld/Schaamte. Deze emotiegroep gaat over onze non-acceptaties. We zoeken eerst uit wat haar overtuiging is: Riet vindt het een beetje dom van haar moeder en ze vindt dat haar moeder beter moet nadenken over dit soort dingen. Als we die stelling omdraaien valt het kwartje: ‘Ik? Bang om dom over te komen? Oh! Ja, ik ben nogal obsessief met studeren, eigenlijk al m’n hele leven. Ik lees nooit iets voor de lol, ik lees alleen vakliteratuur.’ Het blijft even stil en dan zegt ze: ‘Eigenlijk moet ik een voorbeeld aan m’n oude moedertje nemen. Zij kan zich heel goed ontspannen, terwijl ik altijd aan het werk ben, mezelf steeds maar moet bewijzen. Goh.’

Dominosteentjes

Ik hou me even stil en Riet zegt ook niets. Na een tijdje zegt ze dat het lijkt alsof er een rijtje dominosteentjes in haar hoofd is omgekukeld. Ze herinnert zich ineens de ene na de andere situatie waarin ze zichzelf beperkte met haar bewijsdrang. Riet zegt dat ze zich schaamt nu ze dit te weten komt van zichzelf.
We ronden het gesprek af. Ik geef Riet mee dat ik hoop dat ze zichzelf geen verwijten gaat maken. En, bij sommige mensen komt er soms wat verdriet (om te harmoniseren!) als ze erachter komen hoe ze zichzelf beperkt hebben in de loop der jaren.

Blijf in het nu

Riet is al vaker voor een EmotieCoach-sessie geweest dus ze reageert met: ‘Ja ja, ik zal in het nu blijven. Geen oude verhalen opdissen waar ik me dan ellendig over ga voelen, dat bedoel je toch?’ Lachend nemen we afscheid. Riet is blij met haar inzicht en voelt zich opgelucht. Ze gaat met liefde bij haar moeder langs op moederdag. Daar word ik ook blij van.

Ga jij graag naar je moeder op moederdag? Deel het in de reacties, ik hoor het graag!

Uiteraard is er in deze sessie meer besproken dan ik kan beschrijven. De ervaringen van de mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies, maar de namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval. Wil je ook ervaren wat een EmotieCoachsessie voor je kan doen? Stuur me een mailtje of maak een afspraak op 06 • 21211086