Ik voel me alleen en eenzaam

Voel je je alleen en eenzaam? En zit jouw mailbox ook vol met oorlog en ellende?

Ik laat je het verrassende verband zien tussen het nieuws en hoe jij je voelt. En dat is niet omdat het nieuws kommer en kwel is!

Het begon met mijn mailbox.. oh boy, al die nieuwsbrieven met oorlog en ellende. Terwijl, bij mij gaan ze over mensen, ziektes, en manieren om daarvan af te komen. Ik lees medische onderzoeken voor mijn lol… call me crazy.

Maar wat ik dus niet heb, zijn nieuwsbrieven met.. het nieuws.

Griezelig nieuws

Ik griezel van het nieuws: hoe het gebracht wordt, die ‘smeuïge’ details en foto’s… Dat geeft geen enkele meerwaarde aan het toch al gruwelijke verhaal.

Maar ook de verontwaardiging waarop door de nieuwszenders wordt voorgesorteerd: we krijgen voorgeschoteld of iets goed of slecht is, én of we voor of tegen moeten zijn.

We moeten overal een mening over hebben en er is geen ruimte voor nuance.

Daar kan ik slecht tegen.

Spiegelkamer

Het klopt ook niet want het leven is niet zwart-wit.

Elke keer als ik me verdiep in wereldnieuws, beland ik in een soort spiegelkamer: niemand weet exact wat er gebeurd is, of waarom.

En toch kiest iedereen één kant van het verhaal: Hij is schuldig! Nee zij is schuldig!

Het onderwerp is talk of the town, af en toe krijgen we wat nieuwe informatie toegeworpen en het polarisatievuurtje is weer aangewakkerd.

En ondertussen verandert er geen zak.

Wat je aandacht geeft, groeit

Maar wat als we met onze gesprekken de oorlogen juist voeden?

Ik denk hierbij aan de natuurwet Wat je aandacht geeft, groeit.. Dan zijn we dus mede-veroorzakers van het probleem. Weliswaar indirect, maar zonder ons als voetvolk is er geen oorlog.

Wat als we onze energie er niet meer aan geven en die lui aan de knoppen lekker zelf het voortouw laten nemen?

Kunnen ze met elkaar vechten in plaats van onze kinderen in de vuurlinie te zetten: we zetten Zelenski en Putin in een sportzaal en ze mogen er pas uit bij overeenstemming.

Leven wij ondertussen gezellig door met elkaar. Moet je kijken hoe snel het dan is afgelopen.

Ik hoor je denken, EmotieGids, wat heeft dit in godsnaam met mijn eenzaamheid te maken? Hou vol, daar kom ik!

Trauma en beschermingsmechanisme

Praten wij verder over hoe we de trauma’s verwerken. En nu we het toch over trauma hebben… we waren nog niet klaar met de vorige ronde hè jongens, vergeet dat niet.

Tweede en derde generatie-slachtoffers van WW II, dat zijn wij, worden nog dagelijks geconfronteerd met wat onze (groot)ouders is aangedaan, met de pijn en trauma’s van familie..

Dat zijn we ons misschien niet bewust, maar onze beschermingsmechanismen werden ingeprent in de vroege kinderjaren en dus mede gevormd door de trauma’s van onze ouders.

Duits

Piepklein voorbeeldje van mijzelf: Ik was Duits tot mijn 11e jaar, een direct uitvloeisel van de tweede wereldoorlog. Als kind was het op zijn minst raar dat we naar het Duitse consulaat moesten voor een ausweis.

Deze grimmige bezoekjes droegen niet bepaald bij aan de voorpret als we op vakantie gingen. Zo’n klein voorval riep vragen op, waar geen antwoorden op waren: Het raakte aan pijn waar niet over gesproken kon worden.

Heel af en toe kwam er een puzzelstukje tevoorschijn van wat er gebeurd moest zijn: een document achter uit de kast bij overlijden van opa en oma, een foto met een verhaal. En altijd fluisterend: Praat er maar niet over… dan raakt ie zo van streek.

Ouders met littekens. Als je bedenkt wat er gebeurd is in Indonesië, Japan, Afrika, het Midden-Oosten..

Wereldwijd zijn onze zenuwstelsels geprogrammeerd door trauma en oorlogen, wat generaties later nog doorsijpelt in ons dagelijks leven, bewust of onbewust.

Dat is een probleem.

Voor of tegen

We zijn als samenleving de afgelopen Covid-jaren overladen met zwart-wit denken: de media sprak met één mond en er was geen ruimte voor nuance. Dit heeft de samenleving opnieuw een trauma opgeleverd.

Nog steeds kun je op een feestje geen ‘normaal’ gesprek voeren over Gaza en Israël, de Ukraine/Rusland-oorlog en nu weer de US met Venezuela en Groenland.

Kortom, het nieuws voedt dualisme, tweezijdigheid. Het is óf dit, óf dat… Je moet vóór zijn en anders ben je tegen.

At the dinnertable

Herken je dit? Het zwart-wit denken, dat verdelen? In welke van de 2 partijen zit je?

Het begon met de vaccinaties: daar is het zwart-wit denken gestart. Voorheen konden we op een verjaardag gerust een dikke discussie hebben over welk ‘hot topic’ dan ook.

Tuurlijk, er werd wel gezegd dat je aan de dinnertable beter niet over godsdienst en politiek kon praten.

Maar zelfs bij grote meningen en verhitte discussies kwam er altijd wel een moment dat de ene partij zijn hand uitstak naar de andere, en zei: Agree to disagree? En dan ging het gesprek rustig verder, over dat geweldig lekkere hapje voor je neus, of over de laatste vakantie.. No problemo.

Alleen en eenzaam

Daar is iets fundamenteel in veranderd. En nu kom ik bij wat dit met je alleen en eenzaam voelen te maken heeft.

Gevoelige onderwerpen kunnen niet meer vrijblijvend besproken worden: het gesprek ontvlamt snel en ontspoort zelfs als we begrip opbrengen voor de ‘verkeerde’ kant, of iets willen nuanceren.

We zijn in deze wereld van vorm tweezijdig, dualistisch ja, maar in essentie zijn we één. Dat is een natuurwet. Daarom voelt het zo naar als we het oneens zijn met elkaar… als er maar één mening mag bestaan.. als er niet genuanceerd mag worden.

Wij zijn niet gebakken om zwart-wit te denken. Dat lukt alleen maar als we ons werkelijke zelf, ons mens-zijn naar de achtergrond duwen. En daarmee ontkennen we wat we in werkelijkheid zijn: energetische wezens in een aards jasje.

Dat maakt eenzaam.

Gevaarlijke meningen

Heel kort: Het zenuwstelsel ‘leest’ de buitenwereld en beschermt ons tegen gevaar. Vanuit ons energetische deel worden seintjes naar het fysieke deel gestuurd: dat noemen we gevoelens en emoties.

En ons hoofd labelt en interpreteert die signalen alsof we het over leven en dood hebben: een andere mening is gevaarlijk en wordt waargenomen als een directe aanval op wie we zijn.

Een andere mening is een gevaar voor de groep!
Een andere mening moet daarom verdwijnen!

Dat is wat er fundamenteel is veranderd in de afgelopen jaren: het zwart-wit denken is genormaliseerd en we worden gedwongen partij te kiezen.

Zwart-wit denken

Zie je hoe we daarmee onze aard verloochenen?

Hoe we dat magische stuk in onszelf, wat we niet kunnen zien maar wél voelen, moeten ontkennen om daaraan te kunnen voldoen?

Zwart-wit denken gaat tegen onze eigen aard in. Het verzwakt en maakt eenzaam, omdat het ons afsnijdt van het essentiële deel van onszelf. En als de relatie met onszelf verzwakt, verziekt ook de relatie met onze medemens, want we zijn één.

Het lijkt misschien alsof het een band schept met de groep die eenzelfde mening aanhangt, maar in essentie verdeelt dit ons ten diepste: namelijk in onszelf.

Want we ontkennen daarmee ons werkelijke, volledige mens-zijn van lichaam, geest en ziel. En dat, lieve luitjes, maakt eenzaam.

Creërend mens! ✨

Laat je dus niet intern verdelen en afscheiden van jezelf.

Je bent een creërend wezen. Niet alleen als je er zin in hebt, of als je je erop concentreert.. nee, je creëert continu! De wereld om ons heen wordt à la minute geschapen.. door ons. Letterlijk.

Je kunt het aannemen of niet, maar je hebt een keuze in waar je je aandacht op richt. Dus doe dat bewust, want… wat je aandacht geeft, groeit.

Gebruik je hele wezen

Als je dit het voordeel van de twijfel geeft, gun het jezelf dan om af en toe even vrij te nemen van beeldschermen. Zo krijgt je hoofd wat meer rust en kun je voelen wat er van binnenuit naar buiten wil.

Gebruik al je interne lagen van geest, lichaam én ziel. Zo benut je je volledige mens-zijn. Zo ontstaat er vrede en magic van binnen én in de buitenwereld ✨

Vind je het moeilijk om te voelen wat er in je speelt?

Ik help je met het (onder)zoeken van je emoties.
Maak hier je afspraak 👉

---

---

Schrijf je in en ontvang tips hoe je je innerlijke schatkist vindt ➙

---

De ervaringen van eventuele mensen uit mijn artikelen zijn gebaseerd op wat ik tegenkom in de sessies of in het leven. De namen zijn fictief en enige overeenkomst met personen berust op louter toeval.